Mostrar mensagens com a etiqueta jornais. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta jornais. Mostrar todas as mensagens

domingo, 13 de janeiro de 2008

[Vieiros] Díaz Pardo afirma que Marisol López "traballa para que o galego morra dignamente"

A secretaria xeral de Política Lingüística respondeulle que "estou aquí para que viva".

Os premios Voces de Liberdade do PEN Clube de Galicia distinguiron o sábado en Vigo a Isaac Díaz Pardo e Francisco Fernández del Riego, nun acto que contou coa asistencia de Ánxela Bugallo, Abel Caballero e Marisol López. A secretaria xeral de Política Lingüística foi obxecto das críticas de Díaz Pardo, que durante o seu discurso, e no momento en que saudaba ás autoridades presentes, referiuse a ela como "a muller que está traballando para que o galego morra dignamente". Marisol López respondeulle na súa intervención que "estou aquí para que viva".

Despois do acto, celebrouse un xantar no que destacados representantes da cultura galega, como Luz Pozo, Víctor Freixanes, Avelino Pousa Antelo ou María Xosé Queizán destacaron o importante papel de Díaz Pardo na historia recente de Galicia e fixeron referencia á actual situación de Sargadelos.

Fonte: Vieiros.

Ler mais...

Lengua gallega en cuerda floja entre 'normalización' y críticas 'imposición'

La lengua gallega, que en los últimos años ha retrocedido en número de hablantes aunque su uso se ha incrementado en la educación y en el ámbito político, afronta un proceso que para unos supone una 'normalización' y para otros una 'imposición' por parte de los poderes públicos.

El decreto adoptado por el Parlamento de Galicia que entró en vigor el año pasado para la 'promoción del gallego en el sistema educativo' obliga a las escuelas a aumentar las horas lectivas en ese idioma para que sea 'como mínimo del 50 por ciento' del horario lectivo.

Un informe, elaborado por el Instituto de Ciencias de la Educación y divulgado en abril por el Consello Escolar de Galicia, organismo asesor de la Xunta, señaló que en el sistema educativo gallego predomina el castellano.

La vicepresidenta del Consello Escolar de Galicia, Milagros Blanco, dijo a Efe que el decreto, que incrementa las horas lectivas en gallego y establece la obligatoriedad de que varias materias se impartan en esa lengua, fue consecuencia de un 'consenso' entre los profesionales del sector, los representantes de asociaciones de padres de alumnos y las principales fuerzas políticas.

Blanco reconoció que, posteriormente, 'el consenso se rompió' y que una de las fuerzas políticas, el PPdeG, se alejó de ese pacto promovido por la coalición PSdeG-BNG, que gobierna en la Xunta.

Tras la aprobación del decreto, la asociación Galicia Bilingüe se ha erigido en la más crítica a esas medidas al acusar a la Xunta de 'politizar' el uso de la lengua gallega en colegios, en detrimento del contenido y la calidad de la enseñanza.

La presidenta de Galicia Bilingüe, Gloria Lago, que ha encargado una encuesta para averiguar 'qué es lo que realmente quieren los gallegos' en materia lingüística, indicó a Efe que su intención es mostrar si la población 'desea, por ejemplo, que los padres puedan escoger libremente la lengua en que estudien sus hijos o si los rótulos oficiales deben ser bilingües' en gallego y castellano.

Lago consideró que la Consellería de Educación y Ordenación Universitaria está aplicando una 'política impositiva' que corre el riesgo de hipotecar el futuro de una generación de alumnos.

El sociolingüista Henrique Monteagudo, secretario del Consello da Cultura Galega, indicó a Efe que 'de manera general ha habido una mejora cualitativa del uso de la lengua gallega entre la población, especialmente entre los jóvenes', como parte de las políticas de los poderes públicos, aunque reconoció que eso también ha conllevado un 'aumento del número de monolingües en gallego'.

En su opinión, 'el gallego tiene una inercia histórica de pérdida de hablantes que empieza ahora a superar', pero advirtió que 'el futuro de la pervivencia de esa lengua está todavía amenazado'.

Para Monteagudo, los sondeos que se han llevado a cabo entre la población en los últimos años indican 'una opinión claramente a favor de la galleguización de la vida pública y de la enseñanza', algo que consideró necesario.

El representante del Consello da Cultura Galega, organismo financiado por la Xunta, señaló que los recientes estudios indican que un tercio de las horas lectivas de los alumnos en Galicia se dan en gallego, se mostró partidario de aumentarlas y consideró que la decisión sobre el lenguaje que se debe utilizar en las escuelas 'no corresponde a los padres' sino 'a los poderes públicos'.

La socióloga e investigadora de la Universidad de A Coruña Isabel Suárez observó a Efe que el idioma gallego está en retroceso en el número de hablantes, especialmente por el éxodo rural hacia zonas urbanas, en las que predomina el castellano.

Suárez destacó que 'hay déficit de discurso social independiente de las instituciones y del ámbito político', lo que contribuye a 'politizar' el uso del lenguaje, y reconoció que eso puede ser un factor de 'conflicto' hacia determinados sectores de la población.

La socióloga consideró necesario que la población conciba que es 'sano utilizar diferentes idiomas en diversos contextos' y entender el plurilingüismo como 'algo positivo, un enriquecimiento' y no un enfrentamiento cultural, conforme ocurre en otros países europeos.

En una de sus frases célebres, el ilustre galleguista Alfonso Daniel Rodríguez Castelao advirtió que 'o idioma imposto non logrou matar o seu idioma natural, pero logrou degradalo', en alusión a la castellanización forzada que relegó el gallego al ámbito rural.

Diversos informes sobre la situación del lenguaje en Galicia constatan una debilidad del gallego, pero alertan también del escaso conocimiento en otros idiomas de los alumnos o de la necesidad de más inversión en educación, factores que pueden contribuir a abrir horizontes al conocimiento y a las competencias necesarias para la juventud a la hora de afrontar la globalización.

Fonte: Terra.

Ler mais...

[Diario de Ferrol] Covas integra a su colonia portuguesa

Las ganas de trabajar de las las asociaciones de vecinos y la cercanía que tienen con la realidad de su barrio hace que articulen programas y servicios novedosos para dar respuesta a situaciones con las que conviven a diario. Este es el caso de la AVV Santa Comba de Covas, que ha puesto en marcha clases gratuitas de español para niños portugueses.

REPORTAJE DE DAVID RUIBAL GARCÍA
Las clases se imparten todos los viernes por la tarde en el local social de la asociación de vecinos

¿Por qué la necesidad de estos cursos en Covas? La respuesta se halla en la importante colonia de portugueses, empleados sobre todo en el sector de la construcción y de la hostelería, que han fijado en los últimos años su residencia en esta parroquia o en las de su entorno, Mandiá, Esmelle, Valón... y que la entidad vecinal cuantifica en unas 70 personas.

Con las clases se pretende facilitar la integración de los niños de estas familias, con lo que las clases son un refuerzo a las que reciben en el colegio de Pazos, donde se encuentran escolarizados la mayoría de ellos. El presidente de la AVV, José Manuel Cereijo, explica que la iniciativa surgió tras detectar problemas de comunicación entre estos menores y los de la parroquia en los talleres de juegos que organiza la asociación todos los sábados. Afirma que desde que comenzaron las clases, a principios del curso escolar, "la relación de estos niños con los demás ha mejorado mucho".

A las mismas asisten siete alumnos con edades comprendidas entre los cinco y los nueve. No obstante, la AVV tiene entre 15 y 18 solicitudes más que no pueden atender por la falta de un espacio adecuado para desarrollar el curso. Por esta razón, la entidad, junto con la Sociedad Cultural Columba, pide al Concello la cesión del colegio Tomás Serantes, cerrado por la Consellería de Educación por falta de alumnado.

Fonte: Diario de Ferrol.

Ler mais...

quinta-feira, 10 de janeiro de 2008

Portal 'informativo' afirma que "Los socialistas presionan a los colegios privados y concertados para que sólo enseñen en gallego"

Parece brincadeira, mas o portal supostamente 'informativo' espanhol Minuto Digital fai semelhante afirmaçom, e muitas outras que dariam vontade de rir se nom fosse um tema sério. Reproduzimos a seguir essa suposta 'informaçom', verdadeira ciência ficçom que, caso tenha algumha coincidência com a realidade, sem dúvida será puro acaso.
[Na foto acima, a directora do portal com o líder do partido de extrema-direita Alternativa Española e com o suposto historiador Pio Moa]


Los socialistas presionan a los colegios privados y concertados para que sólo enseñen en gallego

El gallego normalizado es la lengua ‘propia’ de Galicia, aunque no de los gallegos y la Junta presidida por el socialista Emilio Pérez Toruiño (hijo de militar franquista) quiere erradicar el castellano de la enseñanza. La consejería de Educación empieza a presionar a los colegios privados para que empleen sólo el gallego. La voluntad de los funcionarios y los ideólogos por encima de la lógica y de las familias.

La Junta gallega, controlada por un pacto nacional-socialista entre el PSOE y el BNG (partido aliado de tal forma con los socialistas que ha llegado a votar en contra de la reprobación de la ministra Álvarez), dictó en febrero pasado un decreto por el que la enseñanza no universitaria se desarrollaría a partir de septiembre en castellano y gallego. Al 50%, dijeron los socialistas y los separatistas: un modelo ideal. El decreto, sin embargo, contenía una trampa: el 50% para el gallego era un mínimo, mientras que el 50% para el castellano era un tope; es decir, se permitía que los colegios aumentasen las horas dedicadas al gallego. Ahora empieza a aplicarse la letra pequeña.

Según ha publicado ‘El Faro de Vigo’, la consejera de Educación, la socialista Laura Sánchez Piñón, ha solicitado a los centros escolares no universitarios que incrementen el uso del gallego en las aulas por encima de ese 50% a fin de convertir el gallego en la lengua vehicular de enseñanza. El castellano, la lengua materna de la mayoría de los gallegos, sostiene la Junta, se puede aprender en casa, en la calle y en los medios de comunicación. ¡El mismo argumento del nacional-socialismo catalán!

Los colegios gallegos deben elaborar un Proyecto Lingüístico de Centro y presentarlo a la Consejería para su aprobación y si a ésta no le gusta puede imponer medidas. La Consejería ha remitido ejemplares de la Guía Práctica para la Planificación Lingüística en los Centros Educativos para asesorarles en la redacción del citado Proyecto Lingüístico.

La Guía ‘recomienda’ a los centros concertados y privados, donde el castellano es la lengua dominante y la consejera socialista denuncia “prejuicios o actitudes negativas” hacia el gallego, “incrementar de manera significativa el uso del gallego como lengua de la docencia, más allá de los mínimos que señala el decreto y convertir el gallego en “el idioma base del aprendizaje”.

En los centros públicos, donde la presencia de los profesores militantes del BNG y del sindicato CIG es mayor, la imposición del gallego normalizado por encima de los deseos de los padres y del interés de los alumnos se está haciendo de manera imparable.

La consejería, controlada por los socialistas, propone también que el gallego se convierta en “la lengua principal de la vida de los centros escolares”, de tal modo que los carteles en las paredes, las páginas webs de los centros, los boletines de notas, la megafonía y las actividades extraescolares estén o se desarrollen en gallego. Al menos indica que ese cambio no debe ser por imposición, sino “un proceso voluntario”. El siguiente paso será la obligación.

Educación también recomienda la organización de campañas para combatir el rechazo al gallego, dirigidas no sólo a los alumnos, sino también a sus familias y a los profesores. Para este plan de ‘inmersión lingüística’ sí habrá fondos públicos.

En Galicia, existen más de 3.750 centros educativos que forman a más de 371.000 alumnos.

Fonte: Minuto Digital.

Ler mais...

[Vieiros] Lingua e cine: Indiana Jones, do you speak Galician?


A Paramount confirmoulle á Generalitat que dobrará a película ao catalán. A Mesa pídelle á Xunta que negocie coa compañía.

As mocidades da Mesa pola Normalización Lingüística dirixiuse á Xunta para que se interese pola dobraxe ao galego do filme 'Indiana Jones e o Reino da Caveira de Cristal. A última película de Steven Spielberg poderase ver nos cines do noso país a partir do vindeiro 22 de maio.

Dende A Mesa consideran que o éxito de público desta película está garantido, polo que é importante contar con versións na nosa lingua. A entidade non aforrou críticas á Secretaría Xeral de Política Lingüística e lembrou que o Plan Xeral de Normalización aprobado polo Parlamento en 2004 estabelece que se dobre ao galego un mínimo de dez filmes ao ano.

Fonte: Vieiros.

Ler mais...

domingo, 6 de janeiro de 2008

[El País] La lengua como arma arrojadiza


Albert Branchadell
Professor da Faculdade de Traduçom e Interpretaçom da Universitat Autònoma de Barcelona

Distintas formaciones políticas demandan la supremacía del castellano en todo el Estado. Pero el multilingüismo no está reñido con la excelencia, como lo ilustra Finlandia, a la cabeza del 'Informe PISA'

La andadura de la Constitución española como encarnación del consenso que alcanzaron los españoles durante la Transición parece tocar a su fin. En este momento el texto constitucional se halla bajo el fuego cruzado de los que proponen superarlo en un sentido federalizante y de los que, en sentido opuesto, más que una reforma constitucional postulan una contrarreforma constitucional, que dé marcha atrás en el desarrollo del Estado autonómico, reduciendo abiertamente la autonomía a la descentralización. Y todo ello sin olvidar a los que, simplemente, ya no desean vivir bajo ninguna Constitución española.

En fechas recientes se ha presentado en sociedad un nuevo partido político que hace precisamente de la contrarreforma constitucional su principal bandera. Si el posible impacto electoral de Unión, Progreso y Democracia (UPD) es todavía una incógnita, su impacto mediático y político son evidentes: acaso temeroso de la competencia que supone UPD, uno de los dos grandes partidos españoles ya ha corrido a apropiarse tanto de la filosofía del nuevo partido (donde UPD dice que la base de la ciudadanía democrática es "la libertad en igualdad", el PP proclama que España es una "nación de ciudadanos libres e iguales") como de la propuesta de reforma constitucional como instrumento para el cierre definitivo del modelo territorial.

Además de cerrar el modelo territorial, la propuesta de reforma constitucional que preside el manifiesto de UPD se centra en la "mejora y refuerzo de los derechos y obligaciones individuales, que deben ser estrictamente iguales para todos los ciudadanos del país". Al parecer, el artículo 139 de la Constitución es insuficiente como garantía de esa igualdad: "Todos los españoles tienen los mismos derechos y obligaciones en cualquier parte del territorio del Estado". Y probablemente es insuficiente porque el artículo 139 no ha impedido que el Tribunal Constitucional, un órgano no precisamente "sometido a constante desbordamiento por las pretensiones nacionalistas", lo interprete de un modo que excluye la estricta igualdad. En su sentencia 46/1991, el Tribunal Constitucional se pronunció sobre la constitucionalidad de una ley del Parlamento de Cataluña según la cual durante el proceso de selección los aspirantes a funcionarios autonómicos en esa comunidad debían acreditar el conocimiento oral y escrito de la lengua catalana. Pues bien, he aquí lo que dispuso nuestro Alto Tribunal al desestimar el recurso de inconstitucionalidad interpuesto: "El establecimiento de un régimen de cooficialidad lingüística en una parte de territorio del Estado no contradice el principio de igualdad de los españoles en todo el territorio nacional, ya que tal principio no puede ser entendido en modo alguno como una rigurosa y monolítica uniformidad del ordenamiento de la que resulte que en cualquier parte del territorio se tengan los mismos derechos y obligaciones". No se trata de un pronunciamiento aislado, sino toda una línea jurisprudencial cuyo último reflejo es la reciente sentencia sobre el Estatuto valenciano, según la cual "la pluralidad y la diversidad de ordenamientos son rasgos consustanciales al Estado autonómico y su realidad no puede, por definición, ser contraria a la Constitución, que es, al cabo, la norma que la hace posible".

La referencia a cuestiones lingüísticas por parte de UPD no es fortuita, porque en su propuesta de estricta igualdad este partido reserva una posición crucial a la lengua castellana, considerada imprescindible "como vehículo de entendimiento general y debate de las cuestiones que atañen a toda la comunidad", bajo la creencia de que una lengua común es el "instrumento político para la realización dialéctica de la democracia". Este postulado niega implícitamente la realidad de las democracias multilingües, como Bélgica o Suiza, que funcionan perfectamente en ausencia de una lengua común. Lo de "perfectamente" puede resultar chocante para Bélgica, que atraviesa una profunda crisis, pero no debería serlo: la crisis belga no es causada por la ausencia de una lengua común, y en cualquier caso ningún actor pone en duda el carácter trilingüe del Estado belga, que además del neerlandés y francés reconoce el alemán como lengua oficial. Si Bélgica no convence, piénsese en Suiza, una de las democracias más antiguas, más estables y más prósperas del continente europeo, donde el debate de las cuestiones que atañen a todos los suizos discurre en tres lenguas oficiales (alemán, francés e italiano). Que el multilingüismo no está reñido con la excelencia lo ilustra de manera certera Finlandia, que una vez más encabeza con holgura el ranking del Informe PISA, con 63 puntos por encima de la media de la OCDE y 15 más que en el año 2003. Pocos comentaristas del Informe PISA han recordado que Finlandia reconoce dos lenguas nacionales (finés y sueco): el hecho de hablar dos lenguas distintas no ha impedido a los parlamentarios finlandeses debatir y aprobar la legislación en que se fundamenta un sistema educativo que es la admiración del mundo entero. En fin, el postulado de la lengua común también niega la realidad de nuestra Unión Europea, para la cual el "instrumento político para la realización dialéctica de la democracia" es precisamente el multilingüismo. Pero lo más remarcable de este postulado no es que contradiga la actividad de Rosa Díez o la de los actuales eurodiputados del PP, que debaten sobre cuestiones que atañen a todos los europeos en ausencia de una lengua común europea; lo más remarcable es que nos lleve sin demasiado disimulo de la estricta igualdad entre los ciudadanos españoles a su estricta jerarquización.

En su manifiesto UPD propone "el escrupuloso cumplimiento del derecho a la escolarización en la lengua materna, atacado y negado en varias comunidades autónomas". Para empezar, la propuesta supone otra reforma constitucional, aunque UPD se olvide de presentarla como tal, porque nuestro Tribunal Constitucional también ha declarado que del artículo 27 de la Constitución, que regula el derecho a la educación, no se desprende el derecho a recibir la enseñanza en la lengua materna del interesado, lo cual faculta a los poderes públicos (en este caso de Cataluña) las lenguas de comunicación en la enseñanza (STC 337/1994). El problema de esta propuesta es que, aunque mencione la "lengua materna", en realidad se refiere exclusivamente el castellano. (Si el derecho se aplicara realmente a la lengua materna de cada cual, y los derechos individuales "deben ser estrictamente iguales para todos los ciudadanos", deberíamos encontrar a Rosa Díez defendiendo el derecho a escolarizarse en catalán/valenciano, gallego o euskera a los españoles de esas lenguas maternas residentes en Madrid -un derecho, por cierto, que hasta ahora no había demandado nadie-). He aquí, pues, que UPD plantea una doble tipología de ciudadanos en su marco de estricta igualdad: los españoles de lengua materna castellana, que tendrán derecho a escolarizarse en su lengua estén donde estén, y los españoles de otras lenguas maternas, cuyo igual derecho no se contempla. Y si esto no es un síntoma inequívoco de jerarquización de los ciudadanos en función de sus lenguas, véase la defensa de la prevalencia de la lengua "común" sobre la "particular" (terminología preconstitucional incluida), una prevalencia que conlleva descartar el conocimiento de una lengua "particular" como requisito para ejercer empleos públicos -en contra, una vez más, de la acreditada jurisprudencia constitucional-. La doble tipología es inequívoca: habrá unos ciudadanos españoles que siempre tendrán la garantía de poder comunicarse en su lengua con los empleados públicos y otros ciudadanos, no menos españoles, privados de esa misma garantía.

Lo inquietante de este asunto no es que aparezca un partido nuevo con tan engañosos postulados. Es más inquietante que uno de los dos grandes partidos de España, con posibilidades serias de gobernar, los incorpore a su programa político. Y, puestos a concretar, lo más inquietante de todo es lo que dijo Mariano Rajoy en la conferencia política del PP del pasado mes de noviembre: "Si las autonomías defienden su lengua, España tendrá que defender la suya". Disculpen ustedes: ¿España tiene una sola lengua? ¿Acaso habrá que reformar también el artículo 2 de la Constitución, para sustraer al catalán/valenciano, gallego y euskera su condición de lenguas españolas?

Fonte: El País.

Ler mais...

sábado, 5 de janeiro de 2008

[Jornal de Notícias] Iniciativas para fazer chegar canais à Galiza


Pedro Antunes Pereira

A transmissão de canais portugueses na Galiza está agora à espera que o presidente da Junta da Galiza, Emílio Pérez Touriño, envie um pedido formal para o governo espanhol. E isto depois do primeiro-ministro e das entidades espanholas se terem manifestado a favor da existência de canais portugueses nas televisões dos galegos.

A Fundação "Via Galego" assumiu as rédeas deste processo e está empenhada em realizar um conjunto de iniciativas para que tal desiderato seja possível.

"No plano social serão empreendidas actividades direccionadas para explicar à sociedade galega as vantagens que teria a recepção dos canais portugueses", revela o director de actividades da Fundação, Ângelo Vicente. "Estamos a promover a publicação de artigos de opinião na imprensa nacional galega, e também está prevista a organização de uma palestra com pessoas galegas e portuguesas da política e comunicação social, entre outras actividades".

Braga e Porto mais perto

Já o presidente da Fundação "Via Galego" é da opinião que a "recepção de novos canais na mesma língua, ainda que numa variante diferente, servirá de contraponto positivo ao predomínio de meios castelhanos que estão a prejudicar a nossa língua". Para Carlos Callón, "não faz sentido que se saiba, através da televisão, o que está a acontecer em Múrcia, onde a maior parte dos galegos nunca viajará, e não conhecemos o que está a ocorrer em Valença, Cerveira, Braga ou Porto, onde eles se deslocam várias vezes por semana".

As entidades galegas veriam com bons olhos a realização de programas em conjunto "Seria uma notícia extraordinária porque contribuiriam para as sociedades galega e portuguesa, que já tanto se relacionam no plano económico, pudessem conhecer-se ainda mais e melhor".

Ângelo Vicente dá o exemplo da "co-produção de uma homenagem ao Zeca Afonso entre a TVG e a RTP que resultou um sucesso extraordinário". E apresenta mais ideias que poderiam ser tratadas "cancioneiros medievais galaico-portugueses; actualidade da língua galaico-portuguesa no mundo; Portugal como destino de dissidentes do regime de Franco; complementaridades económicas entre a Galiza e Portugal; a realidade dos portugueses na Galiza e dos galegos em Portugal hoje; as diferenças entre as variantes galega e portuguesa da língua".

Fonte: Jornal de Notícias.

Ler mais...

sexta-feira, 4 de janeiro de 2008

[Vieiros] Os Reis Magos falarán galego? Iniciativa do BNG para galeguizar os xoguetes


O Bloque volve pedirlle á Xunta un maior esforzo para contar con bonecas, dvds e aparellos electrónicos en lingua galega.

O BNG instou á Secretaría Xeral de Política Lingüística, a través dunha iniciativa parlamentaria, a que se adopten medidas prácticas dirixidas á galeguización de xoguetes e agasallos para os nenos. En concreto, o Bloque solicitou información sobre as xestións que ten previsto realizar a Xunta para que Galiza conte con bonecas que falen en galego, como acontece en Cataluña, para que se dobren vídeos e DVDs dirixidos a públicos infantís e xuvenís e para incorporar o idioma aos aparellos informáticos dirixidos aos máis novos.

Na súa intervención, Bieito Lobeira lembrou a importancia que adquiren os xogos e primeiras lecturas na aprendizaxe, de tal xeito que se se exclúe o galego das referencias e modelos que pode ter un neno, a infancia pódese converter "nunha boa escola de prexuízos lingüísticos, ao inculcar aos cativos a idea de que o galego é un idioma marxinal". Neste contexto, engadiu Lobeira, "é fundamental que estes criterios se teñan en conta, tanto polos pais nos agasallos como pola propia Secretaría Xeral á hora de posibilitar a existencia de xoguetes, filmes e leituras infantís en galego".

A Secretaría Xeral ofrece na súa páxina web unha lista de agasallos en galego para os máis pequenos, dende libros, roupa, e algúns DVDs e aparellos electrónicos.

Fonte: Vieiros.

Ler mais...

quarta-feira, 2 de janeiro de 2008

[Vieiros] Como se normaliza um idioma?


Maurício Castro

Até a perda da maioria absoluta polo espanholíssimo Partido Socialista no concelho da Corunha, os governos encabeçados primeiro por Francisco Vasques e depois por Javier Losada (provavelmente Lousada, a nom ser que poda apresentar razons biológicas para a sua condiçom de renegado) tinham claro como se normaliza um idioma: pola via da imposiçom. E agírom em conseqüência.

É assim como se vem impondo, indefectivelmente, o espanhol no nosso país, desde há bastantes séculos, em funçom das possibilidades objectivas que para tal foi tendo a Administraçom espanhola num território durante muito tempo rural, mal comunicado e alheio aos efeitos de umha inexistente escolarizaçom em massa e de uns limitados meios de comunicaçom. De facto, à medida que as comunicaçons, o ensino e os mass media fôrom estendendo-se ao conjunto do nosso povo, a política lingüística oficial tem dado resultados mais claros e rápidos, pois os mecanismos de fundo –o controlo da economia, as vias de promoçom social, o submetimento político-institucional, o poder simbólico– tenhem funcionado optimamente a favor do espanhol nos últimos séculos.

Entender isso –que os idiomas se normalizam pola via da imposiçom– é fundamental para quem quiger fazê-lo. Vasques e Losada sabem-no e, além do mais, contavam até há pouco com o apoio institucional e eleitoral necessário para agirem em conseqüência. Nem sequer necessitavam aparentar qualquer simpatia ou cumplicidade para com os corunheses e corunhesas que falam aquilo que o Estatuto de Autonomia define como língua própria da Galiza.

Porém, nas últimas eleiçons municipais, os resultados alterárom a correlaçom de forças e o PSOE decidiu pactuar com o BNG um governo de coligaçom que lhe permitisse manter a maior quota de poder no pleno e no governo locais.

Como tem afectado isso à possível normalizaçom das duas línguas oficiais nesse concelho?

O sintoma mais claro de mudança é a recente apresentaçom de umha proposta de Ordenança Municipal de Normalizaçom Lingüística, por parte do BNG. Umha Ordenança que, caso seja aprovada, chegará com umha década de atraso em relaçom a outros concelhos galegos próximos, como o de Ferrol.

Claro que, para que isso aconteça, Losada e o resto do PSOE corunhês terám que ter garantias, afirmárom, de que nom haverá “imposiçons”. A partir daí, poderá activar-se um reajustamento nas condiçons de imposiçom do espanhol na Corunha, passando a instituiçom municipal a “aparentar qualquer simpatia ou cumplicidade para com os corunheses e corunhesas que falam aquilo que o Estatuto de Autonomia define como língua própria da Galiza”.

Assim será, no melhor dos supostos

Lembremos que Ferrol aprovou a sua flamante Ordenança em 1997 e, apesar de terem passado polos sucessivos governos forças tam variadas como o PP, o PSOE, o BNG, IU e IF, a Ordenança aprovada há umha década nunca foi levada à prática. Na actual legislatura, Vicente Irisarri e muitos dos seus colegas continuam a falar espanhol, em público e em privado, como fai a maior parte dos funcionários públicos dessa instituiçom municipal.

Nom é a nossa intençom desprezar a proposta do BNG. Aplaudiremos a aprovaçom de umha nova Ordenança Municipal de Normalizaçom Língüística, mais umha, e que o galego entre assim, nem que seja só nos dias de festa, nas ilustres instalaçons de Maria Pita. Reconheceremos a meritória iniciativa do Bloque.

No entanto, manteremos a nossa firme e realista convicçom de que, sem imposiçons, nom há normalizaçom, a nom ser que entendamos por ‘normalizaçom’ o que é só umha relativa galeguizaçom da vida administrativa nas instituiçons públicas da Galiza autonómica. De facto, é isso que interpretam as principais forças institucionais, como nos demonstrou a própria representante corunhesa do BNG quando defendeu a sua proposta de Ordenança: “Nom se vai impor o galego a ninguém, trata-se apenas de normalizar um idioma como se fai noutros concelhos da Galiza. Nom há nada de novo, está todo inventado”.

Com efeito, está todo inventado. Essas palavras da vereadora do Bloque, reproduzidas nos meios de comunicaçom, sintetizam as graves carências das políticas institucionais frente às necessidades da nossa comunicade lingüística. Necessitamos umha normalizaçom real, e temos umha virtual. Precisamos de umha normalizaçom como a que já está a ser aplicada ao espanhol nas nossas universidades, nas instituiçons municipais, nos tribunais, nas empresas, na sanidade, nas salas de cinema, nos estádios de futebol, nos jornais e nos restantes meios de comunicaçom, públicos e privados. Está todo tam inventado que só necessitamos a normalizaçom aplicada ao espanhol em qualquer território de populaçom espanholfalante, como Santander, Valhadolid, Sevilha ou Albacete.

Necessitamos, em definitivo, umha normalizaçom territorializada: um só idioma com todas as funçons sociais para o conjunto de um território, o nosso, e a liberdade para as pessoas falarem e até serem individualmente atendidas noutros idiomas quaisquer, mesmo incluindo como preferencial o espanhol. Nada que inventar, pois é a normalizaçom que já conquistárom o flamengo na Flandres e o francês no Quebeque ao longo do século XX; a normalizaçom que os espanhóis também reclamam para Porto Rico perante o domínio do inglês; a que a Confederaçom Helvética reconhece a cada um dos cantons que formam a Suíça, de maneira imperceptivelmente impositiva, pois ninguém é individualmente consultado ao nascer sobre o idioma em que vai desenvolver o resto da sua vida.

Essa é a única normalizaçom possível. Umha normalizaçom que, no nosso caso, só poderá vir fruto de umha escolha consciente da maioria do nosso povo, que exija aos seus representantes políticos –a ser possível, num modelo de intervençom social bem mais democrático que o actual– a imposiçom, sim, do galego como língua nacional. Renunciarmos a umha normalizaçom real supom que nos conformamos com a pobre subsistência de umha versom traduzida e redundante do único idioma que conta, até o nosso definitivo esmorecimento como povo. E essa é a única leitura possível das políticas lingüísticas que nos últimos vinte e cinco anos tenhem sido aplicadas polas principais forças institucionais actuantes na Galiza.

Mas, para alguns galegos, nom sei se poucos ou muitos –porque nunca fomos consultados sobre essa questom– já chega de pantomimas. Agradeceríamos algumha sinceridade quanto a quem quer atingir objectivos normalizadores sérios e, a partir daí sim, acharíamos adissível que se estudassem os ritmos e os caminhos para avançarmos numha imposiçom colectiva que garanta um direito tam democrático e irrenunciável como é a existência digna da nossa comunicade lingüística.

Fonte: Vieiros.

Ler mais...

segunda-feira, 31 de dezembro de 2007

La Xunta insta a los colegios a elevar la utilización del gallego 'más allá del 50%'


Educación propone "un incremento significativo" en el caso de los colegios privados o concertados.

IRENE BASCOY / SANTIAGO La Consellería de Educación ha solicitado a los centros escolares no universitarios que incrementen el uso del gallego en las aulas, yendo "más allá del mínimo del cincuenta por ciento" exigido por el decreto aprobado en febrero y que obliga desde este curso a que al menos la mitad de las asignaturas se impartan en gallego. También propone "convertir el gallego en "el idioma base del aprendizaje". La Xunta favorece el gallego frente al castellano, pues entiende que el dominio del segundo idioma ya está garantizado en las nuevas generaciones, mientras que no sucede lo mismo con la otra lengua oficial de la comunidad. En Galicia, hay más de 3.750 centros educativos que forman a más de 371.000 alumnos.
El departamento de Laura Sánchez Piñón justifica que el 50% es el porcentaje del cual nunca se puede bajar en un programa de educación bilingüe donde las dos lenguas están en igualdad de condiciones, pero, en el caso gallego "el predominio familiar y social del castellano es muy elevado" y por eso, según la Xunta, "será necesario elevar el porcentaje del 50% en una parte o en todos los cursos para conseguir que el alumnado adquiera una buena competencia en las dos lenguas".

Para el caso de los centros concertados y privados, donde el castellano es la lengua dominante y en cuyo ambiente Educación detecta "prejuicios o actitudes negativas" hacia el gallego, la Consellería defiende que se "debe incrementar de manera significativa el uso del gallego como lengua de la docencia, más allá de los mínimos que señala el decreto".

El departamento de Laura Sánchez Piñón entiende que hay primar el gallego en las aulas, especialmente en los centros con un perfil castellano-hablante, para garantizar su aprendizaje. Además sostiene que "no está en peligro" la competencia del castellano, muy presente en la calle, la familia y los medios de comunicación.
La Consellería lanza estas recomendaciones en La Guía Práctica para la Planificación Lingüística en los Centros Educativos, puesta a disposición de los colegios para asesorarles en la elaboración del Proyecto Lingüístico de Centro. Todos los colegios están obligados a presentar anualmente este proyecto, el cual es supervisado por la Inspección Educativa velando que se cumpla el nuevo decreto del gallego en las aulas, una norma que no contó con el respaldo del PPdeG, rompiéndose así el tradicional consenso en torno a la lengua.

La Consellería puede intervenir si se infringe el decreto y "adoptar medidas" para garantizar que el alumnado aprenda tanto gallego como castellano. En el Proyecto Lingüístico, cada colegio debe fijar medidas para que los alumnos sin "el suficiente dominio" del gallego o del castellano puedan seguir "con provecho" las clases sean éstas en uno u otro idioma.

Carteles, papeles, megafonía y páginas web... todo en gallego

La Consellería de Educación no sólo quiere que más del 50 por ciento de las materias se impartan en gallego. Se propone también que el gallego se convierta en "la lengua principal de la vida de los centros escolares", de tal modo que los carteles en las paredes, las páginas webs de los centros, los boletines de notas, la megafonía o las actividades extraescolares estén o se desarrollen en gallego. Eso sí, deja claro que no debe ser por imposición, sino "un proceso voluntario".

La Xunta entiende que como el gallego es "una lengua que está poco presente socialmente" debe capitalizar las relaciones escolares para "prestigiarse y revitalizarse" y no seguir perdiendo adeptos.

Educación explica que "no sólo es necesario aprender gallego y en gallego, además hay que garantizar al alumnado ámbitos, actividades y espacios de uso donde pueda usar activamente la lengua gallega". Así, se pueden "deshacer posibles prejuicios y actitudes negativas" hacia el gallego, observa.

Las nuevas tecnologías

La Consellería y la Secretaría Xeral de Política Lingüística proponen a los centros escolares una batería de actividades para animar a los estudiantes a hablar en gallego y muchas pasan por el uso de las nuevas tecnologías. La Xunta quiere "identificar el uso del gallego" con los ordenadores, internet o la creación de weblogs o cortometrajes para conectar con los más jóvenes y convencerles para que se pasen al gallego.

Educación también recomienda la organización de campañas para combatir el rechazo al gallego, dirigidas no sólo a los alumnos, sino también a sus familias y docentes.

Reclama la despolitización de los equipos de normalización

La Xunta pide a los Equipos de Normalización Lingüística de los colegios que "desvinculen las prácticas lingüísticas de defensas politizadas" y así tendrán más éxito en la recuperación del gallego. Estos equipos que funcionan desde 1990 y cuya misión es dinamizar el uso del gallego en las aulas son relanzados, con más recursos y competencias, por el nuevo Gobierno, pero éste, en concreto, desde el bando socialista, les pide que "diversifiquen su argumentario" para seducir a los más jóvenes y atraerlos a la causa del gallego. "Es aconsejable que el discurso no esté únicamente centrado en la cuestión identitaria", afirma la Guía Práctica para la Planificación Lingüística en los Centros Educativos, elaborada por la Secretaría Xeral de Política Lingüística, un departamento que depende directamente del presidente, Emilio Pérez Touriño. Tradicionalmente se vinculó a los equipos de normalización con profesores nacionalistas, militantes del BNG o de la CIG. La conselleira Laura Sánchez Piñón en el prólogo de la guía apuesta por afianzar el gallego y construir país desde el diálogo y el consenso.

Fonte: Faro de Vigo.

Ler mais...

sábado, 29 de dezembro de 2007

[Vieiros] A Garda Civil cita internautas por supostos ataques contra Tan gallego


A asociación denunciou unha suposta acción coordinada contra a súa páxina. Haberá xuízo.

Diversos internautas de todo o país están a ser citados pola Garda Civil para declararen sobre un suposto ataque á web de Tan gallego como el gallego. A asociación a prol da lingua castelá denunciou que un grupo organizado de usuarios, segundo eles, botou abaixo a páxina en que recollían sinaturas contra o decreto do galego.

Segundo unha das persoas citadas, en declaracións a Vieiros, Tan gallego... presentou unha denuncia por eses supostos ataques reiterados contra o sistema de recollida de sinaturas, polo que a Garda Civil recompilou os enderezos IP que, ao seu parecer, participaron no bloqueo informático, e está a chamar ás persoas que localizaron mediante esas pesquisas.

O internauta asegurou non ter constancia de tal acción coordinada, que segundo Tan gallego como el gallego se convocou en foros e por medio de correos electrónicos masivos. Un número indeterminado de persoas están encausadas pola súa presunta participación no ataque, e dáse por seguro que serán citadas nun xuízo contra eles.

A persoa consultada por Vieiros considera “rastreiro” que a asociación recorrese á denuncia por uns feitos que en realidade foron causados por un defecto de programación na súa páxina.

Fonte: Vieiros.

Ler mais...

sexta-feira, 28 de dezembro de 2007

[Galicia Hoxe] Fale vostede


Artigo de opiniom publicado no jornal Galicia Hoxe pola escritora ferrolana Rosa Aneiros, sobre a campanha da Associaçom de Funcionários pola Normalizaçom Lingüística para fomentar o consumo de vinho etiquetado em galego.

Fale vostede
Rosa Aneiros

Fale vostede. Conte a súa última aventura, a súa opinión, a súa discrepancia sobre algún asunto. Estas datas son propicias para a enchente, non só de agasallos e galdrumadas, senón tamén para a enchente de palabras. Deixe que flúan e que dialoguen, nunca que impoñan ou berren. Deixe que saian paseniño, adubadas con risos e termos amables, para que acariñen os oídos e as mentes de quen as recibe. Fale vostede do que lle pete pero nunca esqueza a quen recibe as palabras porque elas fican aí, no aire, nunca se borran. Cando vostede escolla uns viños para acompañar os manxares destas festas, deixe que o viño lle fale en galego. Escolla vostede aquelas adegas que deciden etiquetar os seus produtos na nosa lingua porque nos falan de preto, fálannos de nós.

A campaña da Asociación de Funcionarios pola Normalización Lingüística, a Secretaría Xeral de Política Lingüística e a Consellaría de Medio Rural lémbranos que o uso da lingua galega na etiquetaxe do viño "reforza a vinculación do produto coa sociedade, a cultura e a terra nas que xorde e esa vinculación das mercadorías galegas con Galicia é un dato avaliado favorablemente, non soamente polos consumidores galegos senón tamén fóra do país". É por iso que, como consumidores, cómpre que apoiemos aqueles viticultores, adegueiros e cooperativas para que os seus caldos falen en galego. Son xa moitos e, se os consumidores os apoiamos, seguro que serán máis. Permita que nestas festas o viño fale na nosa lingua. Pero non lle entregue a súa. Cando vostede conte, ría, bique ou discuta sexa vostede e non o viño quen fale pola súa boca. Porque o resto foxe, pero as palabras e os xestos fican aí, á intemperie da eternidade.

Fonte: Galicia Hoxe.

Ler mais...

quinta-feira, 27 de dezembro de 2007

[Galicia Hoxe] Un valor lingüístico


O actor de dobraxe Luís Iglesia reivindica a función normalizadora e normativizadora do galego que ten a súa profesión

ANXA CORREA . SANTIAGO

Escoitando a Luís Iglesia, un ten a sensación de estar a falar con Robert de Niro, Harrison Ford, Mel Gibson ou Paul Newman, iso si, na súa versión galega. Ao de Riotorto (Lugo) non lle faltan destrezas interpretativas para facer mesmo de Gardfield ou da rá Gustavo. Estes días imparte un curso de dobraxe organizado polo Consorcio Audiovisual, Aisge, e a Facultade de Ciencias da Comunicación, onde intenta transmitir dende os seus máis de vinte anos de experiencia que a dobraxe "é máis un método de análise" que ten que ser fiel ao orixinal.

¿Que é o que atrae a un actor a traballar á sombra de dobraxe?

É unha faceta máis dentro do mundo actoral. O da dobraxe é o traballo con menos visibilidade pero é unha responsabilidade que temos que asumir. Durante moitos anos o noso traballo minusvalorouse, e creo que foi responsabilidade nosa. Pero houbo inmensos actores e actrices dentro do Estado español, e non digamos en Galicia, que viviron e respectaron o mundo da dobraxe. Creo que é unha escola impresionante, non só na voz, senón tamén na análise xestual.

¿Como aprendeu vostede?

Traballaba en grupos de teatro Amador, pero había poucos... Era complicado. Pero un profesor meu, Manuel Matalobos, soubo dunhas probas de selección que había aquí en Santiago para actores de dobraxe, presenteime e quedei. Foi un curso dos máis extensos que houbo nunca en Galicia e dos mellor estruturados.

¿Cales foron as experiencias que máis lle axudaron para desenvolver a súa profesión?

Pois fixarme moito nos compañeiros. Todos sabiamos pouco cando empezamos, e non o faciamos demasiado ben, cometiamos moitos erros, estabamos inventando a dobraxe en galego. Non había tradición, non había un galego normativo, aínda hoxe estamos construíndo un galego estandarizado. Os nosos mestres eran de Madrid e Barcelona. Pero aprendemos moi rápido, e chegamos a facelo francamente ben.

Un dos maiores problemas da súa profesión sería atopar unha linguaxe fresca en galego...

Por riba das eivas que pode ter calquera país que empece a dobrar, e que xa a propia profesión ten problemas intrínsecos, hai que ter un corpus de tradutores no que se chama tradución total, e aquí non o había. Ademais, temos un problema sociolingüístico, aínda hoxe en día, da imaxe que temos do galego como idioma. Montáronse as empresas de dobraxe ou se potenciaron na Coruña, Santiago e Vigo. A Coruña ou Vigo non se caracterizan porque a maioría da súa poboación utilice o galego como lingua habitual. ¿De aí queremos quitar unha canteira de actores galegos? Serán actores galegos: galegofalantes, dubídoo moito.

E hoxe, ¿cales seguen sendo os defectos da dobraxe en galego?

Na dobraxe temos moito camiño andado e aínda nos queda moito. Melloramos moito en cuestións fonéticas, pero en prosodia, queda moito camiño por andar. E non vexo moita ocupación dos medios públicos co tema do galego. Mentres non haxa unha política lingüística seria, a ver que pasa coa lingua, porque é o galego que están aprendendo os nosos rapaces, é o galego que temos a obriga de devolverlles aos nosos maiores, e que moitas veces non recoñecen. E non é por un problema de que digas "fiestra" no canto de "ventá", senón que moitas veces é un problema de fonética e prosodia. E por ese problema sociolingüístico pensan que o galego da tele é o bo, cando normalmente deixa moito que desexar.

¿Pasoulle algunha vez que o identificaran con algún dos actores que dobra?

Si. Impresionoume moitísimo unha vez que na peaxe da autopista: baixei a ventá e dixen "bos días". Había unha rapaza na cabina e díxome: "Mel Gibson".

Hai ferventes defensores da versión orixinal, ¿cre que a dobraxe é unha profesión en perigo de extinción?

A min gústanme moito as versións orixinais. Creo tamén que hai certa sacralización do orixinal, sobre todo no cine que se fai hoxe en día. Cando Lars von Trier inventou o Dogma foi denunciando un pouco que hoxe o cine é unha gran mentira, porque o traballo final dos actores é algo que hoxe está moi manipulado. E a dobraxe é unha parte disto. Non sei se será moi doado implantala, sobre todo no Estado español, onde levamos 70 e pico anos de dobraxe e hai un descoñecemento profundo dos idiomas estranxeiros. Estaría ben, pero entre versión dobrada e versión subtitulada, prefiro unha boa dobraxe. En galego, creo que ademais é case obrigatorio dobrar porque non tes só o problema da tradición, como no castelán, senón que ademais é o elemento normalizador e normativizador máis importante. O gran banco de probas do galego é a dobraxe.

Fonte: Galicia Hoxe.

Ler mais...

[Galicia Hoxe] O galego, traxe vello


Artigo assinado por Navia Franco no jornal Galicia Hoxe.

O feito de que os ex deputados do Parlamento galego se reúnan en asociación e na primeira xuntanza falen en castelán é un exemplo da situación do noso idioma, no que moitos seguen a ver unha lingua de cara á galería.

Se non fora polo bo humor de Pilar García Negro, quen se dirixiu aos seus colegas de asociación para amoestalos en francés por non empregaren o idioma propio de Galicia, a anécdota sería aínda máis tráxica.

Certamente, quen se asome á galería do Pazo do Hórreo oirá unha cousa e quen pida unha infusión na cafetería da Cámara, outra. Á parte dos nacionalistas, algúns do PP e outros poucos do PSOE, a maioría dos parlamentarios desvístese o galego en canto colle o traxe da rúa, comparte un pincho na barra do Parlamento ou vai ao médico. E xa bastante fan, pensarán algúns, con practicaren desde a tribuna pública un idioma que tan alleo lles resulta.

Os amantes da política comparada poden ver a oportunidade de facer un símil con ese modelo para todo que é Cataluña: ¿pasaría alí o que aquí pasou, non sería o catalán a lingua normal de expresión dos seus ex deputados nunha xuntanza de compañeiros? As varas de medir poden ser moitas e as comparacións son... odiosas.

Non nos comparemos, pensemos nestes anos de autonomía; nos debates sobre o autogoberno, de se somos nación, periferia ou botón; se Galicia arde ou a queiman; se a sanidade é boa ou menos mala do que pensamos. ¿Serían estes políticos parlamentarios na Cámara galega se non existise o noso idioma? Serían, posiblemente, tamén deputados, pero quizais nas asembleas de Estremadura ou Murcia.

Non nos preocupemos, non, o idioma vai como vai. Cada vez fálano menos persoas pero, día a día, máis xente se serve del para medrar, na política ou noutros ámbitos. Claro que o traxe galego da súa señoría é de moda pasaxeira, de temporadas de catro anos e, despois, ao armario.

Fonte: Galicia Hoxe.

Ler mais...

segunda-feira, 24 de dezembro de 2007

[Diario de Ferrol] Outra vez na mesma pedra


Henrique da Costa (escritor)

Perplexidade, cando non asombro. De tal xeito ficamos o domingo 2 de decembro lendo o artigo de Fernando Álvarez nas páxinas do Nordesía. E sen nada que lle reprochar canto ao apartado das formas, non opinamos o mesmo a respecto do seu fondo.

Neste país acomplexado en que vivimos, e enténdasenos que nos estamos a referir a Galiza, todos os pasos formais e legais dados a respecto dos dereitos lingüísticos distan moito de ir á par dos logros prácticos para a consecución dunha normalidade para a lingua máis desfavorecida, que non é outra que a galega. E véxase que estamos a falar de normalidade, isto é, de paridade a respecto daqueloutra que si exerce un dominio real, non virtual nin ficticio. Paridade logo ou, o que é o mesmo, estar cando menos ao mesmo nivel que a lingua prestixiada, privilexiada.

Non queremos apelar á nosa condición de docentes, pois é unha obviedade verificar a maneira en que a lingua autóctona recúa veloz en beneficio da implantada extraterritorialmente, xa que os números cantan. Nos últimos anos as alarmas están saltadas permanentemente.

Mais é que socialmente, na rúa, e xa non digamos na ínfima, ridícula e penosa presenza do galego nos medios de comunicación (cantos xornais diarios, díganme, hai en galego, cantas emisoras de radio, cantas televisións?), non resulta difícil comprobalo a non ser que sexamos cegos e xordos.

Seguimos observando pautas de comportamento (prexuizosas) a respecto do galego (xamais, paradoxalmente, a respecto do español) a case trinta anos de ser aprobada a Carta Magna, vinte e sete do Estatuto de Autonomía, vinte e cinco da Lei de Normalización Lingüística, etc. E até pensarán algúns que exaxeramos, que son teimas, falsidades dos arroutados de sempre. Fágase o esforzo, pois dificilmente caerán na conta se non se fai deste modo, e tenten os escépticos exercer o dereito democrático do monolingüismo, en galego por suposto, durante un período, digamos, dun mes, e sen baixar a garda en ningún instante. Ténteno e logo falamos. Para comezar, os máis pequechos (aínda os escolarizados) e non tan pequechos, e caso de que lles falemos en galego, tomaranos como moito como debuxos saídos do Xabarín Club; reprimidos por un “No me hables en gallego” ou, no seu defecto, inquiridos por un espontáneo e inxenuo “Y tú, ¿por qué hablas en gallego?”, no mellor dos casos.

Nin digamos con respecto dos adultos, sempre que houber prexuízo, claro está, pois a incidencia pode tocar varios planos: a do perdoavidas comprensivo e tolerante connosco, a do intolerante que nos ve como maleducados extremistas, a do que nos quere educar razoándonos a respecto do próximo e dos de fóra, etc. Tan pouco é o que temos andado.

Entristéceme ver o pouco que coñece o señor Fernando Álvarez acerca da nosa realidade. O paternalismo que se arroga é filosofía caduca concibida máis no sentimentalismo que no cientificismo. Porque as linguas, meu señor, non son mellores nin peores, mesmo que sexan as oficiais dun estado ou porque teñan un maior número de falantes. E é que a maior fortuna dunhas ou doutras ten que ver con razóns de supremacía colonial.

Verbi gratia, a do inglés actual por causa da primeira potencia mundial ser os EE.UU de América do Norte (ou como a do latín na época imperial romana). A fortuna do castelán ao ámbito hispano é proporcional á daquel mundialmente, e máis alá aínda. E a do portugués?

A diáspora de que fala no artigo o señor Fernando Álvarez pode ser fonte de moitas saudades, mais tamén de moitas máis frustracións. A lente de ollar a distancia pode chegar a distorsionar e até facer ver grotesco aquilo que pinta inxenuo. Outros desde a distancia, porén, teñen feito enormes edificios polo noso orgullo. Pénsese no ferrolán Fontenla Leal e tantos outros que traballaron por construír os máis firmes signos de identidade de noso (bandeira, himno, RAG) desde América.

Liga o señor Álvarez un erro monumental acerca da existencia de linguas inferiores que condenan o home á ausencia de prosperidade económica, avocándoo á pobreza. Se os homes galegos emigraron secularmente (aínda emigran) isto non é por causa de eles falaren unha ou outra lingua, senón pola situación económica desvantaxosa do seu país.

Persoas bilingües (mesmo monolingües de ben como extremeños, andaluces e casteláns) teñen emigrado, en maior ou menor medida, a territorios máis ricos de España e, mesmo!, do estranxeiro. É tal a torpeza do emigrante galego que até fala o alemán, o inglés, o francés e mesmo o neerlandés!, por citar algunhas das linguas dos países en que traballan. Pobres estados suízo e belga, cuatrilingüe o primeiro, trilingüe o segundo, e cada territorio impermeábel practicamente á coexistencia de dúas das linguas (todas catro e tres respectivamente consagradas polas súas constitucións).
E, iso si!, con enormes problemas económicos atribuíbeis a tanta esquizofrenia lingüística como eles teñen.

O prestixioso infome PISA sobre a calidade da aprendizaxe no ensino en 57 estados avala que Galiza ten un coñecemento científico superior á media xeral dos países da OCDE e á media española en particular. No coñecemento matemático e na comprensión lectora non alcanza a media da OCDE, da que tampouco sae mal parada, pero, aínda así, está moi por riba da media española. Cousa curiosa aínda: as comunidades bilingües españolas (e as restantes do norte) saen infinitamente mellor paradas que as centromeridionais.

Polo que parece, non debemos de ser tan torpes, polo menos os galegos, os vascos e os cataláns. Euscadi e Cataluña, todo sexa dito de paso, coñécese sobradamente que se trata de paupérrimas comunidades españolas ofuscadas pola súa nefasta comunicación lingüística co exterior (non español) e co interior tamén, non é? Non señor, non. É moi emotivo o seu abnegado esforzo para co pobre rapaz vasco que non sabía falar español e ao cal axudou en tempos de servizo militar. Por certo, talvez lle preguntou vostede se el foi libre de escoller para querer estar aquí logo de ser levado do seu casarío de Rekalde? Preguntoulle se era feliz coa encomenda patria que logo aquí tiña?

Doutra parte, é estraño ese seu don da ubicuidade, señor Álvarez, podendo ter visto por tantos lugares de España paisanos nosos arribando desvalidos e apesadumados por causa de non saber a lingua cervantina, rompe realmente a alma. Mais non a rompe polo feito de que eles torpemente se puidesen expresar en español (xa vimos que os nosos até son quen de falar o neerlandés!), senón porque á secular pobreza a que nos conduciron os foros de antano, e que motivaran unha masiva emigración, véuselle sumar posteriormente unha inapropiada distribución de terras para o campo poder ser rendíbel, e non falemos xa da ínfima industrialización de Galiza. Penosa si é, en fin, a estreitura de miras a respecto da realidade que se observa. Outra vez na mesma pedra, só nos resta por dicir, e xa van unha chea delas, alén da fartura e do cansazo con que chegamos outra volta por ter que dar resposta a cuestións que quixeramos xulgar superadas hai un bon lote de anos.

Fonte: Diario de Ferrol (Nordesia, 23/12/07)

Ler mais...

domingo, 23 de dezembro de 2007

[La Razón] A Espanha eterna... de Francisco Vasques Vasques


O jornal espanhol La Razón publicou hoje umha entrevista com o actual embaixador espanhol no Vaticano, Francisco Vasques, ex-presidente da Cámara da Corunha polo PSOE, significado pola sua política abertamente contrária a qualquer avanço social do galego.

Nom vamos reproduzir toda a entrevista, que trata de temas alheios ao nosso blogue, mas sim o fragmento em que define Espanha como "o fruto da fé e da língua". Sem entrarmos no aspecto confissional do asserto, dificilmente pode fazer-se umha definiçom mais excludente do conceito de espanholidade, que deixa directamente fora milhons de pessoas que falamos outros idiomas.

Eis as eloqüentes palavras do embaixador espanhol (marcamos em negrito a referência ao idioma):

"(...) las raíces católicas de España son muy profundas. Cuando la enseñanza es voluntaria, se apunta el 70-80% de los alumnos voluntariamente. Las familias españolas saben que la fe católica es uno de los grandes pilares de nuestro concepto de nación. España es fruto de la fe y de la lengua, estos elementos nos han singularizado como nación. Ambos se han plasmado en la que quizás es la página más gloriosa de nuestra historia: la evangelización de Hispanoamérica."


Fonte: La Razón. Entrevista de Darío Menor Torres com Fransciso Vasques. 23/12/07

Ler mais...

[La Voz de Galicia] Educación en Galicia


Galescolas. O vicepresidente da Xunta -Quintana- quere facer uso das concesións e pactos co PSdG-PSOE, acordados ao formar Goberno bipartito en xullo do 2005. ¿Acordo tácito ou expreso? Desde logo, express . Por causa do reparto do poder autonómico, a conselleira de Educación (Laura Sánchez Piñón, PSOE) renunciaba ás súas facultades, quedando o ciclo educativo da etapa de 0-3 anos adscrito a Familia, agora Igualdade (Vicepresidencia, BNG).

Dous anos máis tarde, froito do desencontro matrimonial de goberno e da filosofía política, fíltrase o documento do PSdG -de Ricardo Varela- no que se propón ser «belixerantes» coas galescolas. O BNG sospeita que a noticia se filtra desde Presidencia (entorno de Méndez Romeu), outra mostra de que Anxo Quintana é visto por unha gran parte da sociedade galega como un euscaldún que quere encher a cornixa galaica de ikastolas. Os ex BNG desterrados do nacionalismo afirman que vai camiño de ser o Ismail Haniya do Hamás galego. Non sei se tanto.

Agárdase da Xunta unha visión máis ampla e profunda dun tema de tanto calado e preocupación social como é a educación. Un dato: é a materia máis denunciada diante do Valedor do Pobo. No entanto, Zapatero acaba de prometer garderías a esgalla, para os nenos de 0 a 3 anos. O Goberno central di que, de case millón e medio de nenos, só un 16% están escolarizados, e pretende aumentar o diñeiro para ensino destinando o 1,5% do PIB á Universidade. Ademais, os últimos datos insisten no baixón na calidade dos resultados dos estudantes: os españois de 15 años caeron ata 20 puntos respecto ao 2003 nalgunhas materias.

En Galicia as cousas non apuntan mellor. A lóxica pide ás autoridades facer fincapé en matemáticas, lingua e máis lectura. Os mozos son SMS falantes -linguaxe e ortografía deformadas polo móbil-, navegantes virtuais, pero ler? non len. E, sobre todo, máis inglés. Comentábame recentemente Fernández Vara, presidente de Estremadura, que a súa rexión lidera o estudo de portugués en España, moi por diante de Galicia, co que a súa xente nova levará na carteira tres idiomas oficiais da UE: español, portugués e inglés. O último informe PISA sobre a educación a nivel internacional sitúa aos alumnos do noso país moi atrasados respecto a outros países da OCDE (por exemplo, Finlandia). Pais e alumnos agradecerán que Touriño e Quintana fagan reflexións sobre o galego. Cambiar o chip. Galego si, pero impartido en inglés.

Fonte: La Voz de Galicia. Domingo 23 de diciembre de 2007

Ler mais...

[La Voz de Galicia] Precocidad sexual, buenas notas, tendencia a engordar y poco cariño por el idioma


A los adolescentes gallegos les singularizan algunas características sobre sus paisanos españoles. Tienen mayor tendencia a engordar (sobre todo las chicas), sacan mejores notas, inician antes sus relaciones sexuales y están abdicando de uno de los tesoros que han heredado de sus antepasados: la lengua gallega.

La generación más preparada en gallego, la que más valora su idioma, lo abandona en cuanto sale del instituto. «En dez ou quince anos -reflexiona Rubén Cela, director xeral de Xuventude- estes rapaces non educarán aos seus fillos en galego e o idioma pode morrer por inanición».

Superconsumidores

Por lo demás, los adolescentes gallegos replican las conductas de sus iguales en la mayor parte de la cultura occidental, con todo lo que eso tiene de positivo y también de negativo: «El único valor que hoy no se cuestiona es el mercado -señala el psicólogo del Juan Canalejo, Manuel Fernández-. Por eso es tan importante que la carrera tenga salida y que lo vocacional pase a segundo plano». El consumo ilimitado es también una de las características que han igualado a los adolescentes gallegos con sus coetáneos de medio mundo.

Otro aspecto que parece en proceso de cambio es la igualación de roles entre chicos y chicas. «Aún queda moito por facer», señala Rubén Cela, aunque los expertos opinan que, en lo tocante al sexo, las actitudes sí han variado y la igualdad es mayor. Otros especialistas apuntan a una lectura menos positiva: «La igualdad está llegando por lo bajo. Las chicas quieren ser como los chicos. Y si antes eran ellas las que ayudaban en casa, ahora no lo hacen ninguno de los dos», teoriza un psicólogo vigués.

Fonte: La Voz de Galicia. 22/12/2007

Ler mais...

[El País] O plan para o galego


Paliar a perda do idioma na familia e gañar espazo no mundo empresarial son, segundo a opinión xeral, algunhas das contas pendentes da normalización lingüística. Os máis recentes datos sociolóxicos suliñan o desafecto dos mozos

Fixada como símbolo, a data de inicio da normalización lingüística en Galicia coincide coa promulgación, en 1980, do Estatuto de Autonomía. Pero entre a Lei de Normalización do 83 e o primeiro plan integral ao respecto mediaron 21 anos. O bilingüísmo harmónico foi, no entanto, a única ideoloxía lingüística cuñada desde o ámbito institucional.

"Que a bondade persoal e privada se estenda á nosa sociedade", dixo Fraga en 1999. O ex presidente falaba da harmonía como forma "ideal" de bilingüísmo. O que se pregunta agora Henrique Monteagudo, tentando partillar as consecuencias do "retraso histórico", é por que aínda hai pais galegofalantes que lle falan castelán aos fillos. Para o autor de 15 anos de política lingüística en Galicia (1981-1996), "arrastramos a inercia dunha política falta de claridade, sen prazos nin obxectivos a respecto do idioma". "A familia", di, "é o último elo da cadea, o indicador que evidencia o resto dos fracasos".

Vén ao conto dos últimos datos sobre transmisión da lingua. Valéndose da estatística coñecida do segundo Mapa Sociolingüístico de Galicia (9.714 enquisas de 2004), a Mesa pola Normalización denunciou que en galego xa só aprende a falar o 20% da poboación, fronte ao 62,4% do Mapa de 1992 (37.000 entrevistas) e o 53,7% da Enquisa sobre as condicións de vida das familias que fixera o Instituto Galego de Estatística (IGE) en 2003. Algúns cambios metodolóxicos matizan a alarma anoada ao dato: o Mapa de 2004 abrangue máis público urbano e non interpela aos maiores de 55 anos, por exemplo. "Os datos non son bos, pero hai que valorar que se interrompe a perda de falantes en lingua inicial no tramo entre 15 e 24 anos", xulga Marisol López, secretaria xeral de Política Lingüística. En 2003 o IGE constatou, por vez primeira, a existencia dunha xeración de mozos para os que o castelán era xa a lingua maioritaria.

"Considerouse que a familia era o territorio natural do galego, aínda que a desgaleguización nese ámbito fose ben perceptible a comezos da democracia", critica Anxo Lorenzo, experto en planificación lingüística. Non se calibraron en termos sociolóxicos nin o éxodo do rural nin a necesidade de xunguir acción social e institucional. Historicamente, o único ámbito onde se definiu "de xeito mínimo" unha política lingüística, en palabras de Bieito Silva, foi o ensino. "Esa foi unha das eivas", di o que fora presidente da Comisión de Educación que formou parte do Plan de Normalización. "Aquí nos 70 aínda estabamos coa crenza romántica de que o ensino transforma a sociedade", di. Se unha lingua é un mercado, lembra, "é evidente que non se traballou o desafecto que fai que a nosa cotice menos que a catalá, en termos de identificación".

Silva destaca o "acerto" do decreto do ensino deste ano, que amplía ao 50% o galego na educación infantil no caso dos falantes de castelán (en primaria e secundaria consérvanse as porcentaxes, tamén do 50% como mínimo, aprobado en 2004). Porén, remarca a necesidade de "non confundir mínimos con máximos". "Ou sequera controlar os mínimos, o que non se fixo ata o momento", afirma Silva, quen se laia de que a política da lingua siga "focalizada no ensino".

O gasto en política lingüística/habitante en Galiza é de 7,20 euros (5,90 en Cataluña e 14 en Euskadi). Que pasaría se non houbese fondos? É Hakan Casares, técnico do Consello da Cultura, quen contesta á súa pregunta: "A situación sería distinta", sinala, "pero é probable que non fose radicalmente diferente canto ao número de falantes urbanos". "O alcance da política lingüística é limitado e hai que calibralo". Casares foi un dos autores, en 2005, dun estudio sobre actitudes perante o idioma. Desbotando as enquisas, alumnos de Secundaria de toda Galiza tiveron que imaxinar situacións de fricción lingüística; ao final resultou que os rapaces puntuaban "máis negativo de forma sistemática" aos mozos que falaban con acento galego. "Esas actitudes aínda existen", di.

Fóra da escola, a situación é o que se di transversal: a maioría dos xulgados traballa coa versión en castelán do programa Libra e non adoita haber subtítulos para entrevistas en galego nas televisións estatais. Tampouco os requerementos a un galego máis vizoso -na TVG ou no Parlamento- exceden por demais a coita filolóxica. Fernando Ramallo, profesor de Sociolingüística en Vigo e especialista en cuestións de lingua e empresa, considera que os avances nos últimos dous anos foron "relativamente escasos". Bota en falta unha campaña de sensibilización específica nas grandes empresas , máis certificados voluntarios de galeguización e unha regulación específica para as compañías contratadas pola Xunta, ao xeito catalán. "Este é un tema capital", insiste, que esixiría a reforma da Lei de Normalización Lingüística. Deixando á parte os diferentes compromisos que acubilla a Fundación Galicia Empresa , di que as axencias de publicidade "non adoitan animarse moito".

Ramallo remarca tamén algúns datos para a normalización nos medios de comunicación privados. No plan de 2004 escribiuse que a cota de galego debería ser "dun 30% nos vindeiros dez anos". Sobre a política de subvencións aos medios, fala dunha "consideración nova" pendente de substanciar. As cifras do pasado son elocuentes: a cota de galego na prensa escrita en 1977 era do 1,62%. En 2004, do 6,86%. En Prensa ameazada. Da transición ao fraguismo, Luis Álvarez Pousa lembraba a correspondencia entre axudas para fomentar o galego nos medios e a presenza real do idioma. Entre 1993 e 1996 invertíronse 3,2 millóns de euros para que o idioma fose catro décimas máis visible (do 3,01 ao 3,43% de cota real).

Para o politólogo Xaime Subiela, que traballou no apartado social do Plan de Normalización de 2004, "hai que recoñecer que non se sabe qué facer exactamente. "Non hai solucións máxicas para as cousas vivas. A cuestión do bilingüísmo é como se fose algo propio dos contrarios á normalización do galego por pura deturpación, pero é xusto ao revés". "É impensable a medio prazo unha sociedade monolingüe en galego, pero unha en castelán si". Subiela, que dirixiu o plan de normalización do concello de Santiago (2001), si lembra a estratexia: "Trátase de xerar dinámicas de cooperación entre os sectores desde os cales se favorece a normalización, vencellalas ao moderno e que os sectores que as van ter que desenvolver as sintan como propias".

A propósito de accións, é o presidente da Mesa pola Normalización, Carlos Callón, quen máis critica E logo?, a campaña nuclear de Política Lingüística, que incluíu concertos de axóuxeres e presentes por maternidade. "A maioría das campañas son unha parodia... Friameiras, latas de doces, bolsos de coiro, paraguas, bolígrafos... Non hai política lingüística". O máis grave, di Callón, "é que Vicepresidencia ou Industria fagan máis política lingüística". "Os resultados non saen dun día para outro", resposta Marisol López, que enumera as encomendas do primeiro semestre de 2008. Entre elas, a normativa de usos lingüísticos para a Xunta e, sobre todo, a creación do anceiado Consorcio de Planificación Lingüística, ese lugar de encontro do que falan todos os consultados, onde institucións e movemento social repartisen a normalización.

Fonte: El País. Ediçom para a Galiza, ÓSCAR IGLESIAS 21/12/2007

Ler mais...