Disponibiliza um sítio web com todo tipo de informaçom para restaurar os antropónimos à forma galega
A contundência contra a deturpaçom dos apelidos galegos, e também face à profusom de nomes nom galegos, é um dos signos distintivos de umha nova campanha da Área de Normalizaçom da Universidade de Vigo, Chámate con xeito.
«Os apelidos forâneos nom se traduzem. Alguém que hoje more na Galiza e se apelide Baker (inglês) [...] ou Fuster (catalão) nom se poderá galeguizar em Forneiro [...] ou Carpinteiro. Mas os apelidos galegos (os que levamos os 95% dos galegos e galegas) sim som re-galeguizáveis legalmente se têm forma original galega alterada polo castelhano».
No sítio web da iniciativa podemos encontrar informaçom que apoia e mesmo documenta alguns dos principais casos de castelhanizaçom de apelidos, como os sobejamente conhecidos Sotelo por Soutelo ou Otero por Outeiro, entre muitos outros.
Outra interessante ferramenta disponibilizada no web é um simulador de nomes e apelidos «em correcto galego e em correcto castelhano». Basta com preencher os campos de um formulário e introduzir nome e apelidos, para a seguir vermos duas versões, umha com o nosso nome e apelidos na forma galega e outra com o nome e apelidos em castelhano. O objectivo é comprovar como boa parte dos galegos e galegas combinam um nome nom galego (geralmente castelhano) com apelidos genuínos galegos, mas também algum caso de nome galego acompanhado de apelidos castelhanizados. A única limitaçom da ferramente é que apenas aceita como galega a ortografia ILG-RAG e que o seu banco de nomes e apelidos só abrange os mais frequentes.
Por último, a web também inclui exemplos históricos do que aconteceu (e acontece) noutros países, ademais da possibilidade de descarregar a legislaçom na matéria e os formulários para apresentar no Registo Civil para alterar os nomes ou apelidos para a forma galega.
Campanha «Eu nunca serei yo»
As iniciativas de galeguizaçom de nomes e restauraçom de apelidos à forma natural galega nom som novas no seio do movimento normalizador, e já diferentes colectivos, da Associaçom Galega da Língua à Mesa, entre outros, têm trabalhado nesta direcçom. Actualmente, umha das organizações mais activas é a Associaçom Cultural A Gentalha do Pichel com campanhas como Eu nunca serei yo de galeguizaçom maciça de apelidos ou a iniciativa Lembra-lho quando puderes, encaminhada a denunciar a hipocrisia dos governantes que falam da necessidade da normalizaçom mas nom se preocuparam por naturalizarem os seus apelidos.
Fonte: PGL.
sexta-feira, 17 de outubro de 2008
Universidade de Vigo lança campanha para conscienciar face à castelhanizaçom dos nomes e apelidos
Publicada por
de olho
à(s)
21:30
0
comentários
Etiquetas: Institucional
quinta-feira, 16 de outubro de 2008
[ANT] Unha campaña 'ao máis puro estilo batasuno'
As reaccións ante a campaña 'Chámate con xeito', que vén de lanzar a Universidade de Vigo, non se fixeron agardar. 'Libertad Digital' refírese a este proxecto como 'un planfletillo que non é máis que un compendio das teorías máis casposas, etnicistas e reaccionarias do nacionalismo galego'.
Un dos artigos que publica a páxina web Libertad Digital, titulado 'La Universidad de Vigo financia un panfleto que amenza a los que no hablan gallego', refírese á Área de Normalización Lingüística da Universidade de Vigo, como un ente que impón o galego “por medio de coacción legal e moitas veces ilegal”. Tamén fala das siluetas que aparecen no cartel como “a iconografía das obsesións da esquerda nacionalista totalitaria galega”, que segundo apunta, se sinala “ao máis estilo batasuno” cos “cartos que deberían destinarse a mellorar a dubidosa calidade dos servizos educativos que ofrece esta universidade”.
Despois de facer alusión ás “teorías máis casposas, etnicistas e reaccionarias do nacionalismo galego”, afírmase que a Universidade de Vigo gasta os cartos en “coaccionar o persoal para que cambie o seu apelido”. Tamén insta os “novos inquisidores” do “plan de desinfección” a que comecen aplicando a galeguización “ao líder do BNG, Anxo Quintana –din por Anxo Quintá–, en lugar de tirar diñeiro público e de ameazar aqueles que non se plegan ante as pretensións totalitarias dos nacionalistas”.
Relacionada coa anterior información, Libertad Digital publica un artigo de opinión asinado por Cristina Losada baixo o título “El retorno de la limpieza de sangre”. Nel fala do nacionalismo galego como “nacionalismo con z” e asevera que , “a unha universidade que permite e financia unha campaña así, débeselle despoxar de ese nome. Mantelo deshonraría unha institución que naceu apelando o universal”.
Fonte: A Nosa Terra.
Publicada por
de olho
à(s)
22:13
0
comentários
Etiquetas: comunicaçom, Institucional
[PGL] Pedem a restituiçom das ajudas directas ao empresariado para o uso do galego
Responsabilizam Tourinho da situaçom da língua no mundo da empresa
PGL - A Mesa classificou ontem de «distracçom fraudulenta de dinheiro público» a substituiçom das ajudas directas às empresas para o uso do galego polo macro convénio assinado entre a Secretaria Geral de Política Linguística e a Confederación de Empresarios de Galicia em matéria de normalizaçom linguística.
Carlos Calhom pediu para serem retomadas as ajudas directas com a fiscalizaçom, informaçom e peridiocidade devidas com o objectivo de cumprirem bem o seu fim, pois, recordou, «durante o governo do PP nom servírom sempre para a finalidade que foram criadas, mas estám recolhidas em quatro medidas do Plano Geral de Normalizaçom Linguística».
O presidente da Mesa denunciou que tanto o Plano Geral de Normalizaçom Linguística (PGNL) quanto a Carta Europeia de Línguas Regionais ou Minoritárias (CELRM), aprovadas por unanimidade, nom estám a ser cumpridas, fazendo o presidente Tourinho responsável directo por isso.
Segundo A Mesa «nom há umha correspondência entre o número de pessoas que usam o galego no dia-a-dia e os níveis de utilizaçom deste idioma nos sectores industriais, comerciais e financeiros, especialmente nos usos considerados mais formais, como a rotulagem ou a publicidade, e também nom existe umha consciência sobre a existência de direitos linguísticos nesse ámbito, que devem ser garantidos e respeitados».
Como exemplos, Calhom destacou incumprimentos no assessoramento linguístico às empresas «para que os quadros técnicos podam desenvolver em galego a sua actividade e seja possível assim conservar a língua em todo o processo produtivo», nas subvençons para a publicidade em galego, ou nos acordos para a selecçom de pessoal com competência linguística, em sectores como o bancário.
O relatório apresentado ontem aponta como casos graves a vulneraçom do artigo 10 da CELRM, que refere que os serviços públicos proporcionados polo Estado ou através de concesons e autorizaçons administrativas, «devem ter cláusulas de direitos linguísticos, nomeadamente garantindo o atendimento ao público e a facturaçom em galego».
«Há empresas de gás que nom reconhecem a validez dos escritos em galego e que obrigam a que o atendimento seja em castelhano», denunciou Calhom, acrescentando ainda que «o galego está ausente da maioria da documentaçom financeira e bancária, a pesar dos passos dado por Caixa Galicia e, em menor medida. Caixanova».
No que respeita ao sector público, o relatório salienta casos como RENFE, ADIE (serviços ferroviários), Correios e Telégrafos ou AENA (aeroportos), empresas em que nom fôrom realizadas actividades para promover o uso do galego, pois só aparece «parcialmente nalguma documentaçom mais formalizada». Igualmente, em empresas como Navantia o galego é totalmente excluído, mas é de destacar que empresas do sector privado, como Barreras, estám a dar passos para a sua galeguizaçom.
Fonte: PGL.
Publicada por
de olho
à(s)
21:47
0
comentários
Etiquetas: Institucional
quarta-feira, 15 de outubro de 2008
[ANT] 'O decreto do galego é o reflexo do Plan de Normalización que o PPdeG tamén aprobou'
A conselleira de Educación, Laura Sánchez Piñón, lembroulle ao presidente do PPdeG, Alberte Núñez Feixóo, que o Decreto do uso do galego no ensino é un 'reflexo' do Plan de Normalización lingüística que el mesmo aprobou.
En declaracións aos medios tras visitar a Escola Oficial de Idiomas de Vigo, a conselleira afirmou que o decreto "reflexa fielmente" o Plan de Normalización Lingüística aprobado por todos os grupos, incluído o PPdeG, no 2004.
Sánchez Piñón insistiu en que a non é máis que un "reflexo lexislativo" dese Plan, e "non di nin unha palabra máis nin unha palabra menos" do que di a norma que Núñez Feixóo apoiou no seu día co seu voto.
Por outra banda, a conselleira fixo referencia á denuncia feita pola CIG sobre a segregación por sexos nalgúns centros de educación privados que reciben subvención da Xunta. A ese respecto, recordou que o concerto está vixente desde 2005 e que, neste momento, tanto a Delegación como a Inspección de Educación "están avaliando se hai algún incumprimento".
Fonte: A Nosa Terra.
Publicada por
de olho
à(s)
22:03
0
comentários
Etiquetas: ensino, Institucional
terça-feira, 8 de julho de 2008
O BNG pide que se revise a toponimia galega nas webs do Goberno

Jorquera tamén denuncia que hai páxinas de Ministerios que non teñen activada a versión en galego.
XORNAL.COM I Madrid.- O portavoz do BNG no Congreso, Francisco Jorquera, rexistrou unha iniciativa parlamentar na Cámara Baixa na que reclama ao Goberno que active a versión en galego en diferentes páxinas web de Ministerios e corrixa as deformacións da toponimia galega que aparecen nalgúns portais da Administración central do Estado.
En concreto, Jorquera alude á web da Seguridade Social que na súa portada dispón de fiestras de acceso ás diferentes linguas cooficiais pero só está activa para a portada, nada máis. “Se un usuario galego accede á pestana de lingua galega só aparece en galego a portada porque se quer entrar en cada unhas das opcións, trámites ou direccións, aparece un aviso de que a páxina non está activada no idioma elexido, co cal non ten outro remedio que efectuar a consulta en español”.
# Normalizar a situación lingüística na Administración estatal en internet
Tamén pón de manifesto a ausencia da versión en lingua galega en distintos portais dependentes do Ministerio de Interior como o da policía, da garda civil, do DNI electrónico ou da cita previa para tramitar o DNI electrónico. “Unha situación lingüística que a estas alturas debería estar normalizada”.
Outra cuestión que pón de relevancia é a vulneración da toponimia oficial galega como no portal da Seguridade Social onde se utiliza “Orense” en lugar de Ourense, “Villalba” en lugar de Vilalba, ou “El Sagueiral” en lugar de “O Sagueiral”.
De igual xeito, tamén na web da cita previa para tramitar o DNI electrónico se incurre no uso deformado da toponimia galega: “La Coruña” por A Coruña, “El Ferrol” en vez de Ferrol, e “Villagarcía de Arosa” en lugar de Vilagarcía de Arousa.
# Remitir a listaxe da toponimia oficial galega aos Ministerios
“Cando poderán os usuarios de Galiza realizar os seus trámites por internet e acceder ás informacións en lingua galega”, pregunta o deputado do BNG.
O parlamentar nacionalista advirte ao Goberno da “reiteración constante desta situación de vulneración lingüística por parte da Administración central do Estado, que determinación ten o Goberno para rematar definitivamente co uso incorrecto a toponimia oficial de Galiza, non sería pertinente que remitise a cada departamento a listaxe da toponimia oficial galega”.
Fonte: Xornal.
Publicada por
de olho
à(s)
15:52
0
comentários
Etiquetas: Institucional
[Galicia Hoxe] Política Lingüística nega que Galicia Bilingüe entregase 700 queixas
Na presentación do Premio Ramón Piñeiro, Marisol López felicitou a RAG por elixir o galeguista
REDACCIÓN . SANTIAGO
Fontes da Secretaría xeral de Política Lingüística negaron onte que Galicia Bilingüe entregase no departamento "700 casos de discriminación lingüística". Marisol López reuniuse onte coa presidenta de Galicia Bilingüe, Gloria Lago, que lle presentou "dous folios coas súas consideracións e peticións" suficientes para decatarse de que se tratan de perspectivas "radicalmente diferentes". Se ben nunha nota difundida por Galicia Bilingüe estiman que Marisol López "defendeu a imposición lingüística no ensino, negando a liberdade de elección da lingua vehicular que existe en todos os países democráticos con máis dun idioma oficial", dende o gabinete de Política Lingüística explican que "o modelo lingüístico, no que se refire á lingua, pretende que os rapaces teñan plena competencia nas dúas linguas, para que así teñan liberdade de elección".
Por outra parte, o Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades felicitáronse onte da decisión adoptada pola RAG de dedicarlle o día das Letras Galegas do 2009 a Ramón Piñeiro López.
Fixérono no marco da presentación da oitava edición do Premio de Ensario Ramón Piñeiro, que convoca o Centro que leva o nome do galeguista, en colaboración con Unión Fenosa. O prazo para a recepción de orixinais permanecerá aberto ata o 10 de novembro deste ano e a resolución do xurado darase a coñecer en decembro.
O galardón está dotado cun único premio de 6.000 euros. A maiores, a editorial Galaxia publicará e comercializará a obra gañadora dentro da súa colección Ensaio. Os traballos que se presenten deberán ser inéditos e estar escritos en lingua galega. Ademais, a extensión dos textos deberá abranguer entre 200.000 e 300.000 caracteres. A secretaria xeral de Política Lingüística, Marisol López, expresou a súa satisfacción pola homenaxe a Ramón Piñeiro que ao longo do vindeiro ano se lle vai tributar a Ramón Piñeiro, ao que definiu como "unha referencia imprescindible para entender a cultura galega e o galeguismo".
Asemade, quixo poñer de manifesto "o importante papel que Ramón Piñeiro xogou na posta en marcha e no desenvolvemento de proxectos cruciais para a nosa cultura, como a editorial Galaxia, que contribuíu á difusión e publicación de centos de libros en galego."
DATOS
Medalla de Ouro a Galaxia
Marisol López lembrou que o Consello da Xunta acaba de conceder hai uns días a Medalla de Ouro a Galaxia e destacou que Ramón Piñeiro "fixo posible o nacemento de emblemáticas institucións como o Consello da Cultura Galega".
Publicada por
de olho
à(s)
01:41
0
comentários
Etiquetas: Institucional
segunda-feira, 7 de julho de 2008
[El País] ¿Hablando se entiende la gente?
"1. La facultad de sentir, propia de los seres animados. 2. Propensión natural del hombre a dejarse llevar de los afectos de compasión, humanidad y ternura". Esto es la sensibilidad, según la Real Academia.
Y el debate lingüístico sobre la convivencia del castellano, el catalán, el euskera y el gallego parece imposible de separar del ámbito de las sensibilidades, de unas heridas históricas, de una dictadura franquista que impuso el castellano, de una pelea entre el nacionalismo español y los autonómicos en la que defender una u otra idea es ser identificado irremediablemente con uno u otro bando.
Tampoco se puede separar de ese contexto el manifiesto Por una lengua común, presentado hace unas semanas. Redactado por el filósofo Fernando Savater y firmado por importantes figuras de la cultura (Mario Vargas Llosa, Álvaro Pombo o Albert Boadella) y del deporte (Iker Casillas), ha soliviantado la vida política española, ofendiendo a unos y animando a otros, que han azuzado el debate aireado por El Mundo y la Cope, Telemadrid y Tele 5. El PP se les ha unido y el principal impulso ha llegado desde Unión Progreso y Democracia, el partido de Rosa Díez, del que también forma parte Savater.
La tesis es que el castellano está marginado en algunas comunidades con lengua cooficial, cuando debiera ser la lengua "común y oficial a todo el territorio nacional, siendo la única cuya comprensión puede serle supuesta a cualquier efecto a todos los ciudadanos españoles". Según el texto, hay una parte de la población presuntamente agredida por las políticas lingüísticas, sobre todo porque no pueden educarse sin trabas, si lo desean, con el castellano como lengua principal (es decir, vehicular, el idioma en el que se dan la gran mayoría de las clases, matemáticas, historia, física...).
Aunque Savater asegura que "no hay ni una sola frase en el texto que quite derechos a los hablantes de lenguas autóctonas" sí ha producido un sentimiento de agresión: "El tal manifiesto es una provocación, un acto de violencia intelectual del nacionalismo casticista centralista. Personalmente, me he sentido atacado. El manifiesto va contra las personas que somos bilingües", asegura el escritor gallego Suso de Toro. El profesor de Análisis del Discurso de la Universidad Pompeu Fabra Daniel Cassany lo encuentra argumentalmente "débil e irrespetuoso".
Habría que comenzar explicando que las realidades, como las lenguas, son muy distintas si se trata del catalán y del gallego (románicas como el castellano), o del euskera, mucho más difícil de aprender y manejar. Sin embargo, la polémica lingüística, que se abre y se cierra intermitentemente desde hace años, se centra sobre todo en Cataluña. De hecho, los movimientos (pequeños en número) en contra de las políticas lingüísticas en el País Vasco y Galicia son recientes, y en este último caso, a través de Galicia Bilingüe, de lo que se quejan es de ir hacia la catalanización. Además, en medio de la tormenta por el manifiesto ha llegado un auto que obliga a la Generalitat a cumplir con el horario mínimo que marca el Gobierno central en primaria para la clase de lengua y literatura española o de alguna otra materia en castellano: tres horas semanales. ERC, uno de los socios del PSC en el Gobierno, ha dicho que si se dan las tres horas rompe la coalición.
En Cataluña la lengua vehicular para todas las clases es el catalán. En Euskadi, la opción del castellano como lengua principal está en vías de extinción (por falta de demanda, según unos, por presión política y falta de apoyo, según otros). En Galicia, no hay opción de estudiar sólo en castellano, pero tampoco sólo en gallego (están al 50%). Partiendo de la base de que todas estas políticas son legales, que la catalana fue avalada en 1994 por el Constitucional. ¿Es injusto que alguien no pueda estudiar con el castellano como lengua principal en algún punto de España? Para Fernando Savater, la respuesta es sí, y por eso pide en el manifiesto que se cambien las leyes y, si es necesario, la Constitución, para arreglarlo.
Para los responsables de la política lingüística en Cataluña y Galicia, Bernat Joan y Marisol López, no hay injusticia. "Para lo que no hay justificación es para segregar por lenguas", asegura López. Para ellos tiene todo el sentido impulsar al máximo desde la escuela (sobre todo, pero también desde las instituciones en general) la lengua más débil que estaría condenada a desaparecer (el castellano es ampliamente mayoritario en cultura, prensa, televisión, incluso en el uso diario), garantizando, eso sí, el dominio de ambos idiomas cooficiales al final de la enseñanza obligatoria.
En el País Vasco, los padres de la Plataforma por la Libre Elección Lingüística se quejan de que el modelo en castellano, que ya sólo elige un 5% en infantil, se ha convertido en gueto por culpa de la política lingüística del Gobierno vasco, y que con los nuevos objetivos de euskera que se han marcado, esta opción ya está condenada. Las otras opciones son la bilingüe y la euskera. En Cataluña, cuando un alumno (más bien sus padres) se empeña en recibir la educación en castellano, la respuesta es que los profesores sigan dando la clase en catalán y se dirijan al estudiante en castellano. ¿No pone eso en una situación difícil al alumno? "Sí", admite Joan, "pero no sé si es peor separar por cuestiones de lengua".
Curiosamente, tanto Joan como Savater utilizan un mismo argumento para defender cosas diametralmente opuestas. Joan asegura que el modelo catalán intenta asegurar la igualdad de oportunidades, ya que los que sólo supieran castellano tendrían menos posibilidades y los más desfavorecidos serían los más perjudicados. Pero Savater asegura que los más débiles son los más dañados, ya que "el castellano supone una gran riqueza para esa gente".
Entonces, la pregunta es si las políticas lingüísticas están afectando negativamente a los alumnos. Hay percepciones, como las del director de cine Manuel Gutiérrez Aragón - "no hay más que ver cómo escriben castellano, cuando tienen necesidad, algunos alumnos, licenciados o profesionales en Cataluña, para comprobar el desaguisado"-, o las del propio consejero catalán de Educación, Ernest Maragall, que explicó cómo en una escuela del interior de Girona a los alumnos les costaba expresarse en castellano.
Pero yendo a las pruebas, hay pocos estudios sobre este tema. Los alumnos gallegos y vascos quedan en el Informe Pisa por encima de la media española en lectura, haciendo la prueba en español. En Cataluña (que hacen Pisa en catalán), un informe de 2003 del Instituto de Evaluación Educactiva dice que la lectura en castellano está al nivel del resto de España. Además, en la última selectividad han sacado más nota media en el examen de castellano que en el de catalán.
Jaume Carbonell, director de la revista especializada Cuadernos de Pedagogía, admite un problema de expresión oral, pero tanto en catalán, como castellano o inglés: "Es un problema del sistema educativo, no del modelo lingüístico: Es un déficit y simplemente hay que trabajar más la expresión oral". En el manifiesto se dice que una lengua no se puede imponer desde los poderes públicos, que hay que estimular. Jaume Carbonell responde que la enseñanza obligatoria es, como la palabra indica, imposición -"pero también en el currículo de matemáticas o el física"-, y que el modelo catalán ha funcionado durante muchos años en su objetivo de dar cohesión social.
Llegados a este punto, con la ley avalando las políticas lingüísticas, sin pruebas científicas de que los resultados de los alumnos sean peores por esta cuestión, el conflicto estriba en los derechos individuales. Sea por los motivos que sea, sea uno sólo o 200, ¿tienen derecho los padres a exigir esa enseñanza exclusivamente en castellano? "Los derechos idiomáticos son derechos del usuario, sea catalán, vasco, gallego o castellanohablante. Los nacionalistas han forzado el uso de sus lenguas nacionales, han creado unas necesidades aparentes y las han uncido a sus reivindicaciones de partido. Transformar el valor de uso de una lengua, sea el castellano o el catalán, en valor de cambio es una perversión. Aunque no he firmado ningún manifiesto, ni lo pienso hacer, porque me parece que no se puede utilizar la defensa del castellano para machacar a nadie", señala Gutiérrez Aragón.
"Cuando se quiere acabar con las políticas de discriminación positiva de nuestras lenguas", dice Suso de Toro, "se quiere acabar con nosotros, sus hablantes. Hágase cuenta de a qué España conduce la exclusión. Más bien, piénsese, ¿esta España protege, difunde, hace suya la cultura y la vida ciudadana que se expresa en esas lenguas? Búsquese en la prensa estatal, en las televisiones... ¿Dónde están?"
"Efectivamente [lo dice el manifiesto], son los ciudadanos los que tienen derechos, no los territorios. Pero los ciudadanos no viven solos, así que existen los derechos de las comunidades lingüísticas", asegura el lingüista Daniel Cassany. "No se trata de que todos se expresen en alguna de las dos, sino que se puedan expresar en la que quieran", añade.
Si se trata de derechos, vayamos a la Filosofía del Derecho. El catedrático de esta área en la Autónoma de Madrid Francisco Laporta comienza aclarando que "en el sistema público es ilegal no enseñar las dos lenguas" y que "tan estúpido es el españolismo como su contrario".
También es catedrático de Filosofía del Derecho uno de los padres de la Constitución, Gregorio Peces-Barba, que explica que las cosas son inseparables de su contexto. "Si la pregunta es si es injusto que alguien no pueda estudiar en castellano como lengua principal la respuesta es sí. Pero si pregunta por el manifiesto, está impulsado por un grupo muy minoritario que quiere crecer [el partido de Rosa Díez] y eso quita legitimidad a las verdades".
Mucho se ha hablado estas semanas del uso de la lengua como arma arrojadiza cuando el bilingüismo es una riqueza de España, de la utilización partidista de la lengua, de la apropiación de unos y otros idiomas por parte de unas y otras ideologías. Savater no niega que su manifiesto es político, ya lo dice la segunda frase, pero se trata de que "nadie tiene por qué sentirse extranjero en su país" y que "la política es una obligación de los ciudadanos". A la identificación con la derecha, responde: "las normas discriminatorias de Baleares y Galicia las hizo el PP; y también nos han llegado quejas de padres de Valencia".
Peces-Barba también culpa a todos los partidos: "El concepto de lengua propia es inventado. Por negligencia de todos, se ha forzado la Constitución. Sólo hay una lengua general y no puede ser secundaria". Peces-Barba recuerda que la segunda ley del catalán, que nadie recurrió al Constitucional, llegó con la primera legislatura del PP en el Gobierno.
Haciendo un esfuerzo por separar la polémica de bandos preconcebidos, podría resumirse el conflicto en la pregunta: ¿Hasta dónde es lícito llegar para proteger el catalán, el gallego o el euskera?
Fonte: El País.
Publicada por
de olho
à(s)
01:32
0
comentários
Etiquetas: Institucional
sábado, 5 de julho de 2008
Política Lingüística pon na rede os prototipos dos tradutores automáticos francés-galego e catalán-galego
Na páxina web da Xunta pódense utilizar xa estas ferramentas tecnolóxicas, que traducen páxinas web e textos de 4.000 caracteres. Na actualidade estase desenvolvendo o tradutor galego-castelán e o que permitirá traducir textos do galego ao inglés e viceversa
A Secretaría Xeral de Política Lingüística vén de aloxar no portal web da Xunta de Galicia, con acceso libre e gratuíto, os prototipos dos tradutores automáticos francés-galego e catalán-galego.
Estas ferramentas ofrécenlle aos usuarios a posibilidade de traducir páxinas web, pero tamén textos de ata 4.096 caracteres. Deste xeito, refórzase notablemente a posibilidade de favorecer a libre circulación do galego nos sistemas tecnolóxicos avanzados e, en última instancia, o intercambio cultural, económico e social. Atendendo a un dos obxectivos prioritarios do Plan xeral de normalización da lingua galega, que observa as tecnoloxías da fala como un sector transversal, a Secretaría Xeral de Política Lingüística puxo á disposición da sociedade, hai xa dous anos, o tradutor automático castelán-galego de altas prestacións Es-Gl.
Na actualidade, estase desenvolvendo a versión galego-castelán deste tradutor, e tamén a ferramenta que permitirá a tradución do galego ao inglés e viceversa. Con estes novos prototipos, facilítase o acceso dos galegofalantes a textos en francés e catalán de todo tipo, o que permitirá consultar noticias de xornais, textos institucionais e todo tipo de documentos.
Fonte: Junta da Galiza.
Publicada por
de olho
à(s)
16:52
0
comentários
Etiquetas: Institucional, serviços públicos
sexta-feira, 4 de julho de 2008
[La Razón] La Xunta premiará a los comercios que renuncien por escrito a usar el español
Condiciona las subvenciones a que se rotule en la lengua autonómica. Reclama a los empresarios interesados en las ayudas que rellenen un cupón prometiendo utilizar el gallego.
Ernesto Villar
MADRID- La Xunta de Galicia ha dado una nueva vuelta de tuerca a la inmersión lingüística: ha inventado el «cupón del gallegoparlante». Desde este año, los empresarios de 258 localidades de la región que quieran tener opciones reales de arañar una subvención pública para modernizar sus negocios deben enviar a la Administración una «declaración-compromiso» por escrito, con su DNI, nombre y apellidos, en la que garantizan que todos sus carteles, rótulos y campañas publicitarias estarán redactados en gallego en lugar de en castellano. Además, en el formulario dan su palabra de que usarán exclusivamente esta lengua en «todas las relaciones» con la Administración autonómica.
¿Y qué ocurrirá con los que incumplan su promesa? Ahí está el quid de la cuestión, porque esta «declaración-compromiso» quedará registrada en la Conselleria de Innovación e Industria -por lo que pueda pasar-, sin olvidar que la normativa establece explícitamente que «el incumplimiento de las obligaciones (...) dará lugar a la obligación de devolver total o parcialmente la subvención percibida, así como los intereses de demora correspondientes».
Este compromiso de desterrar el español de los comercios se aplica, de momento, en aquellos negocios, sin especificar tamaño, que estén en las zonas rurales de Galicia, en virtud de la Orden aprobada por la Conselleria de Industria que regula las subvenciones de 2008, dentro de su Plan de renovación y mejora del comercio gallego.
El portavoz de Industria y Comercio del PP en el Parlamento gallego, Ángel Bernardo Tahoces, considera que es «un gravísimo error» condicionar las ayudas al comercio al idioma que empleen los comerciantes, y cree que este tipo de imposiciones causan mucho daño a la competitividad del empresariado de la región.
Porque lo más llamativo es que la Conselleria de Industria, gobernada por el BNG, da más importancia a los rótulos en gallego que a la calidad del proyecto presentado, de tal forma que sin la presentación de este cupón de «galleguismo» es casi imposible recibir subvenciones. En su artículo 9, la Orden establece seis criterios de valoración, que pueden otorgar un máximo de nueve puntos. Mientras la calidad sólo se puntúa con entre uno y tres puntos, el compromiso con la lengua y los productos gallegos se valora con cuatro, casi la mitad de la tabla de baremación. Dos se conceden por «la inclusión de la propuesta de un compromiso de uso y posterior utilización de la lengua gallega en campañas publicitarias, elementos promocionales y en la señalización interior y exterior del establecimiento comercial». Otro punto se adjudica con el «compromiso de utilización de la lengua gallega en todas las relaciones que el interesado mantenga con la Administración autonómica», mientras que el último se aplica si se comercializan «productos autóctonos, artesanales o ecológicos».
Teniendo en cuenta que el octavo punto se concede por algo tan obvio como que la solicitud esté presentada correctamente, y el noveno por algo tan común como que el solicitante pertenezca a alguna asociación de empresarios, se colige que, incluso con un proyecto que no se tenga en pie, se tienen asegurados siete de los nueve puntos en disputa. Más que suficiente para merecer una subvención de la Xunta.
Fonte: La Razón.
Publicada por
de olho
à(s)
02:04
0
comentários
Etiquetas: Institucional
[El Plural] NNGG se apropia del deporte español para denunciar el "apartheid lingüístico" en País Vasco, Cataluña y Galicia
“Hoy el mundo habla español” y “Disfruta con tu lengua”. Son dos de los eslóganes de la campaña a favor del manifiesto por el castellano lanzada ayer por las Nuevas Generaciones populares de Madrid. Además de presentar imágenes provocadoras como la de una Lolita anónima saboreando un chupa-chup con los colores de la bandera, los más jóvenes del PP se han adueñado del deporte español, utilizando como reclamo a Pau Gasol, Rafa Nadal, Fernando Alonso, Alberto Contador e Iker Casillas. Según denuncia Público, fuentes de la organización han reconocido que carecen de permiso para utlilizar su imagen.
Además de no haber dado su consentimiento, que se sepa, de este grupo Casillas es el único que ha firmado el manifiesto. Lo cierto es que cuesta imaginar a estos deportistas tomando partido abiertamente en temas tan politizados.
El tríptico
Público y ABC recogen en sus ediciones de hoy el cartel, que, sin embargo, no está en la web. Allí si aparecen otras tres imágenes de la campaña: una que invita a disfrutar con un chupa-chup, otra de un niño con la lengua pintada de amarillo y rojo, y un tercer montaje con el logotipo de los rolling-stones reconvertido para la causa -también dudamos que tengan consentimiento para esto-.
"Apartheid lingüístico"
La organización juvenil manifiesta su deseo de “sumarse al manifiesto por la Lengua” y denuncia, por boca de su presidente, Pablo Casado, el “apartheid lingüístico que sufren los castellano parlantes en algunas Comunidades Autónomas como Pais Vasco, Cataluña y Galicia”. “Es indignante que en España en pleno siglo XXI no haya libertad para hablar y ser educado en la lengua común de todos los españoles”, se queja el dirigente de NNGG.
Los reclamos de NNGG
"No queremos un gobierno paternalista que nos diga en qué lengua tenemos que comunicarnos, simplemente pedimos libertad a la hora de elegir". No sabemos si alcancen su cometido, pero de momento, la libertad de utilizar a figuras públicas para esta cruzada ya se la han tomado.
Fonte: El Plural.
Publicada por
de olho
à(s)
01:14
0
comentários
Etiquetas: comunicaçom, Institucional
quinta-feira, 3 de julho de 2008
[El Plural] Diferentes posturas de los intelectuales ante el Manifiesto por la Lengua
Pedro J. ha llevado su cruzada por la Lengua Común hasta las páginas de El Cultural, suplemento semanal de su periódico dedicado a las artes y a las letras. Ocho páginas en las que cincuenta creadores españoles se pronuncian sobre el tema, en un exhaustivo debate cuya finalidad no acabamos de entender. Quizás, además de darle tanto bombo y páginas al asunto, los editores debían prestar atención a las palabras citadas, muchas de las cuales señalan que la cuestión “es un debate estéril que no está en la calle. A mi entender, el ciudadano de a pie está preocupado por la crisis económica y los problemas sociales”, como bien ha señalado Calixto Bieito, director teatral.
a pesar de que el reportaje advierte de que pretende limpiar “de adherencias políticas partidistas”, el susodicho manifiesto, al que se refieren como “en defensa del bilingüismo”, dada la intensa campaña de El Mundo, que ya lleva diez días con el tema, el anuncio resulta tan increíble como exhaustiva la atención dedicada. Este trasfondo político de la cuestión no pasa desapercibido para los consultados, que advierten el hecho de que “desgraciadamente los políticos de este país son especialistas en alejarse de la realidad o lo que es peor, en enmascararla”, según Bieito.
Elminación de otras lenguas
Escritores como Suso de Toro, poetas como Joan Margarit, e historiadores como Julián Casanova encabezan las críticas al texto, con mayor o menor mesura. El más contundente es De Toro, quien acusa al nacionalismo centrista de pretender “eliminar otras lenguas”. “Ya va siendo hora de que los medios de comunicación ofrezcan el contrapunto de los hablantes de gallego, catalán o euskara. También son personas y tienen cosas que contar. Personalmente, vivo entre lenguas y son todas mías, pero entiende que ese nacionalismo pretende eliminar mi lengua gallega”, se queja. “Nuestras cuatro lenguas reconocidas en la Constitución son patrimonio de todos, no sólo de quien las conoce”, apunta.
Defender las “lenguas pobres”
Margarit, por su parte, aboga por la defensa de las “lenguas pobres”, preguntándose “¿por qué a la pobreza en otros ámbitos se la trata con un respeto que a veces roza la ñoñería y, en cambio, en el ámbito del uso de las lenguas la prepotencia (…) ni siquiera se disimula?”.
¿Inglés sí, lenguas cooficiales no?
Casanova se desmarca de la “preocupación por ‘la situación institucional de la lengua castellana’”, remarcando que le parece curioso “que mucha gente se gaste tanto dinero en que sus hijos aprendan inglés (que no aprenden mucho, no obstante), que estemos tan colonizados con anglicismos y barbarismos de todo tipo, pero que, al final, el problema sea el catalán, el gallego o el euskera”.
Por el “español”
Las voces favorables al manifiesto plantean la cuestión como una defensa del castellano, al que algunos denominan español –el caso del filólogo Ricardo Senabre, que dice no hablar castellano, porque no es castellano…-, frente a los nacionalistas. Muchos de sus argumentos parecen “alarmistas”, como se ha referido al documento Gregorio Peces-Barba, histórico constitucionalista. Es el caso del escritor José María Merino, quien denuncia que España tiene una actitud “fratricida” hacia la lengua madre.
Adiestramiento de separatistas
Asimismo, su compañero de oficio, Fernando Aramburu, denuncia los “programas educativos destinados a romper lazos con la nación común, con sus señas y símbolos” para “adiestrar al futuro ciudadano en la doctrina separatista”. Algo a lo que quienes discrepan denominan “el privilegio de ser bilingüe”.
No lo conoce, pero le parece bien
Por su parte, cineastas como Fernando Colomo admiten desconocer “la letra exacta del manifiesto”, pero les “parece bien que se defienda el castellano cuando se cometen abusos”. El historiador Fernando García Cortázar va más lejos, y acusa a la “difusión del vascuence, del gallego o del catalán” de propiciar “verdaderos despropósitos y agresiones a la libertad de los ciudadanos, quemándose dinero de todos y las energías de muchos”. Está claro que, para García, la campaña bestial a favor del tesxto no cuenta como gasto económico/energético.
Causas más importantes
Y como lo bueno, si breve, dos veces bueno, nos quedamos con la capacidad de síntesis del filósofo Javier Sádaba, que en seis líneas ha resumido su postura, con la que muchos, en mayor o menor medida, nos sentimos identificados: “El manifiesto me parece absurdo. Creo que precisamente las lenguas que están en peligro son las periféricas, las llamadas cooficiales y que, sin embargo, el castellano ya está lo suficientemente estimulado. Y creo además que hay otras causas mucho más importantes que merecen nuestra atención”.
Fonte: El Plural.
Publicada por
de olho
à(s)
01:01
0
comentários
Etiquetas: entrevistas, Institucional
quarta-feira, 2 de julho de 2008
[20 minutos] ¿Hay prejuicios contra los que hablan su lengua en las comunidades bilingües?
# Hay ámbitos en Cataluña donde el catalán está vetado.
# El 65% de la población gallega habla en gallego, pero la lengua decae.
# En Euskadi y Navarra, el vasco también tiene dificultades.
Una veintena de intelectuales firmaron el pasado 23 de junio "El manifiesto por una lengua común", que reivindicaba la importancia del castellano como lengua común para el "juego político" de la democracia y su posición asimétrica respecto al resto de lenguas oficiales, al ser la "universalmente oficial" de todo el Estado. Según recoge 'Público', dicho documento se firmó bajo la premisa de que los castellanohablantes "viven sojuzgados en las tres comunidades con lengua propia", aunque los datos señalan lo contrario.
Las estadísticas señalan que los hablantes de Catalunya, País Vasco y Galicia son "quienes con frecuencia se ven forzados a emprender una defensa numantina de su derecho netamente civil a expresarse en la lengua materna", siendo los más perjudicados los que usan su propia lengua en las comunidades comunes.
Bajo el titular 'La quimera de vivir plenamente el catalán', 'Público' saca a la luz ámbitos en Cataluña en los que el catalán tiene la presencia casi vetada, como en en la Justicia, etiquetajes de productos o en los prospectos de los medicamentos. Cada vez que una empresa no respeta a los catalanohablantes y es multada por ello, tienen quien la defienda porque las leyes "obligan con el castellano pero no pueden hacer lo mismo con el catalán", destaca el diario.
Galicia y País Vasco
La situación es diferente en Galicia, donde sí se conocen los problemas de los gallegohablantes, y en Euskadi.
En Galicia, casi el 65% de la población gallega habla en gallego o más en gallego que en castellano, aunque se observa un retroceso de la lengua entre los más jóvenes durante esta última década, fundamentalmente a causa de la enseñanza y los medios de comunicación, que dificultan la transmisión de la lengua.
Por su parte, los que viven en el País Vasco y Navarra saben que no tendrán problemas en la Administración si hablan en castellano, pero la vida cotidiana es mucho más complicada para los vascoparlantes donde las instituciones públicas no les garantizan "siempre el derecho a poder expresarse en euskera".
Fonte: 20 minutos.
Publicada por
de olho
à(s)
00:56
0
comentários
Etiquetas: Institucional
[ABC] «Los países que, como Bélgica, carecen de una lengua común, la añoran»

MADRID. Fue uno de los fundadores de Basta Ya, luego uno de los creadores de UPyD y ahora uno de los impulsores del Manifiesto por la Lengua Común.
-¿Qué le empujó a apoyarlo?
-La iniciativa fue de Fernando Savater. Me pareció sensacional y pensé que reflejaba un estado de opinión muy generalizado en la sociedad, pero muy poco expresado. Ahí ha residido su éxito. Hemos dado forma a algo que ningún partido político, ni siquiera el PP, había defendido con claridad.
-¿Esperaba tanto apoyo?
-El Manifiesto da voz a mucha gente que no la tiene. Sabíamos que iba a tener una gran repercusión. No exponemos nada que no hayan dicho ya y desde hace mucho numerosos grupos cívicos de Cataluña, País Vasco, Galicia o Baleares. Miles de padres que no pueden elegir la lengua común para la educación de sus hijos. Lo que ocurre en España es de manicomio. Nadie lo entiende.
-¿Y tanta polémica?
-Por parte de los nacionalistas, sí. Es su costumbre ir de víctimas. Aunque su mensaje no deja de sorprender porque se quejan de discriminación pero aseguran que mantendrán sus políticas tendentes a erradicar el castellano de la educación. Lo que no esperábamos era la reacción adversa de los no nacionalistas, de una pseudoizquierda alineada a ciertos medios de comunicación, que no han atacado al manifiesto con argumentos, sino porque lo apoya tal o cual periódico. Se limitan a hablar del derecho a ser educados en euskera, catalán o gallego, pero no dicen nada de los que no pueden ser educados en la lengua común.
-¿Manifiesto politizado?
-Y qué. Es que es una defensa política. No hay que confundir política con partidismo. Defender la lengua común es defender la democracia. Los países como Bélgica, que carecen de una lengua común, la añoran porque todos sus problemas derivan de esa falta. Los ataques contra la lengua común son ataques contra la democracia.
-¿El español está en peligro en España cuando de mejor salud goza en el mundo?
-Es una paradoja que se explica desde los nacionalismos secesionistas. Ellos consideran que si rompen la lengua común, rompen España. Piensan que si consiguen que en sus territorios la gente vea el español como una lengua extraña, les será más fácil que identifiquen a España como un país extranjero. Es lógico que planteen la cuestión en esos términos. Lo que nadie puede comprender es que ataquen el Manifiesto gentes como Zapatero, sus ministros y multitud de autores paniaguados.
-¿Después del Manifiesto qué?
-El siguiente paso es labor de los parlamentarios. UPyD acaba de presentar un proyecto de ley orgánica. Exactamente igual que hicieron los socialistas con la de la igualdad entre hombre y mujer de la que se sienten tan orgullosos. De igual forma nosotros creemos que la cuestión de la lengua discrimina a cientos de miles de personas y no se hace nada.
Fonte: ABC.
Publicada por
de olho
à(s)
00:49
0
comentários
Etiquetas: entrevistas, Institucional
segunda-feira, 30 de junho de 2008
[Publico] El Constitucional ya falló a favor de fomentar las lenguas oficiales
Las altas instancias judiciales siempre tiraron abajo los argumentos que apoyaban un cambio en la Constitución para que prevaleciera el acstellano sobre las otras lenguas del Estado
Los firmantes del manifiesto que reivindica la supremacía del castellano sobre el resto de lenguas del Estado proponen que, si es necesario, se modifiquen la Constitución y los Estatutos para dar cabida a sus demandas. De prosperar sus tesis, con toda seguridad debería darse la marcha atrás en el marco legal porque, una y otra vez, las altas instancias judiciales han negado, con la ley en la mano, la razón a colectivos españolistas que han puesto en cuestión los modelos lingüísticos catalán, vasco o gallego como ahora hace el grupo auspiciado por Fernando Savater con apoyo fervoroso de PP y UPyD.
Seguramente, la sentencia más relevante en este ámbito es la que, en 1994, emitió el Tribunal Constitucional. El pleno del TC, entonces presidido por Luis López Guerra, estudió un recurso contra la ley catalana de política lingüística de 1983 del abogado Esteban Gómez Rovira, que en 2006 encabezó en las autonómicas la candidatura de extrema derecha Adelante Cataluña.
El tribunal evaluó el impacto que la ley tenía en el modelo educativo de “inmersión” en catalán y justificó la especial y celosa promoción de idiomas diferentes al castellano.
Siglos de persecución
Además de basarse en el artículo 3 de la Constitución, que consagra el “especial respeto y protección” de esas lenguas, el TC usó el argumento de la discriminación histórica que, con el objetivo de convertir en único y hegemónico el castellano en todo el Estado español, han sufrido el catalán, el euskara o el gallego durante siglos.
Si bien el fallo 710/1994 admitió también que debe garantizarse apoyo a los alumnos que lleguen a territorios bilingües sin dominar la lengua propia, la sentencia fijó que el hecho que el catalán sea “materia curricular y lengua de comunicación en la enseñanza” garantiza que su cooficialidad se convierta en “una realidad social efectiva”.
En esta línea asegura que la inmersión permite “corregir situaciones de desequilibrio heredadas históricamente y excluir que dicha lengua ocupe una posición marginal o secundaria”.
No se trata de un argumento aislado. Otra sentencia del TC, en este caso la 87/1983, afirma que el euskara, como el castellano, debe enseñarse con “intensidad” y apela a la protección de las lenguas que consagra la Constitución. Poco que ver con la pretensión del manifiesto de situar al castellano por encima del resto.
En la misma línea se expresa otra sentencia de 1993. En este caso es de la sala de lo Contencioso del Tribunal Superior de Justicia de Catalunya y responde a la demanda de unos padres de educar sólo en castellano a sus hijos. Se falló que la Generalitat podía, en ejercicio de sus competencias, ordenar el sistema educativo y su régimen lingüístico para garantizar la competencia de los alumnos tanto en catalán y en castellano.
La sentencia evoca, además, el estado “de precariedad” en que se encontraba la lengua catalana. Un estado que, a tenor de los últimos estudios y encuestas en el ámbito educativo, no ha variado mucho desde entonces.
Este lunes la polémica seguía en Catalunya a costa del manifiesto de los intelectuales españolistas, que promueven medios como El Mundo o Abc y al que se han adherido otros como Telemadrid o Tele 5.
Mesetario y excluyente
Tanto el PSC como Esquerra salieron en defensa del “constitucional” modelo catalán. El portavoz socialista Miquel Iceta recordó que el castellano no está en riesgo en ninguna comunidad y por ello lo tildó de “parcial”. Apuntó, además, que se empeña en algo que ya está garantizado, la protección institucional del castellano. Desde ERC su secretario general, Joan Ridao, afirmó que el texto parte de una lectura “mesetaria” y “excluyente”.
Les secundó el líder de IU, Gaspar Llamazares, que considero que el castellano “goza de buena salud” y que está siendo utilizado políticamente.
En el otro extremo se situó la coordinadora catalana de UPyD, que encontró “tintes nazis” en las políticas de la Generalitat. El partido de Rosa Díez recogerá firmas en las calles de Barcelona en favor del manifiesto.
los tres modelos
Legislar con consenso: Catalunya siempre ha basado su política lingüística en un consenso mayoritario. Con el aval de las principales fuerzas políticas se aprobó la ley de normalización de 1983.
Y con apoyo de todos los grupos excepto el PP la revisó el Govern de Jordi Pujol en 1998. La ley vigente prevé, entre otras medidas con un complimiento desigual, las polémicas sanciones para los comercios que no respeten los derechos de los catalanohablantes. Se aplican en contadas ocasiones.
El euskara, necesitado
El Gobierno vasco prepara un cambio de los modelos lingüísticos: A (en castellano con el euskara como asignatura), B (bilingüe) y D (en euskara con el castellano como asignatura).
Tras constatar los últimos 15 años que más de la mitad de los alumnos no dominan el euskara (el castellano sí) al acabar la ESO, apuesta por eliminar los tres modelos y crear uno solo, con el euskara como lengua vehicular. El Ejecutivo vasco espera llegar a un pacto con el PSE. El rechazo del PP es total.
Fraga defendió el gallego
Un año antes de abandonar el poder en Galicia, en mayo de 1994, Manuel Fraga firmaba el decreto por el que se fijaban los estatutos de la Universidad de A Coruña. En su artículo 5, el decreto establecía que “la lengua propia de la Universidad de A Coruña será el gallego” y que la institución debería fomentar “el uso” del gallego en todas sus actividades. El decreto no generó reacción alguna, y se unió a la Lei de Normalización Lingüística, impulsada en 1983 por AP.
Fonte: Público.
Publicada por
de olho
à(s)
00:28
0
comentários
Etiquetas: Institucional
terça-feira, 24 de junho de 2008
[PGL] Intelectuais pró-espanholistas assinam manifesto em favor da primazia do castelhano
Pedem mesmo a reforma constitucional e a reforma de determinados estatutos de autonomia
Dezassete pessoas autodenominadas "intelectuais" lançárom ontem em Madrid o "Manifesto pola língua comum", um texto reivindicativo através do qual defendem que o castelhano é a única língua que deve "ser conhecida" e, portanto, tem de existir umha necessária e democrática "assimetria" entre as "língua espanholas oficiais". Entretanto a língua castelhana pode ser imposta basando-se em que é a "língua política comum", o resto das línguas "cooficiais" nunca poderám ser prioritárias em detrimento do castelhano.
[+...]
O manifesto reconhece o direito à "estimulaçom" das línguas cooficiais mas argumenta motivos "trabalhistas ou sociais dos mais desfavorecidos" para garantir a primazia do castelhano e explicita que o objectivo de garantir o respeito e protecçom das diferentes modalidades linguísticas do Estado espanhol já está mais do que cumprido.
Os assinantes pedem mesmo um regulamento legal que garanta a universalidade do espanhol face às outras línguas, mesmo no âmbito toponímico, polo qual exigem, se for o caso, umha modificaçom constitucional bem como de alguns estatutos de autonomia.
No PGL achamos de interesse dar a conhecer na íntegra o "Manifesto pola língua comum", traduzido para galego, deixando que as e os nossos visitantes tirem as suas próprias conclusons. (*)
Manifesto pola língua comum
Desde fai alguns anos há crescentes razons para se preocupar no nosso país pola situaçom institucional da língua castelhana, a única língua juntamente oficial e comum de todos os cidadaos espanhóis. É claro, nom se trata de um mal-estar meramente cultural -o nosso idioma goza de umha pujança invejável e crescente no mundo inteiro, só superada polo chinês e o inglês- senom de umha inquietude estritamente política: refere-se ao seu papel como língua principal de comunicaçom democrática neste país [Reino de Espanha], bem como dos direitos educativos e cívicos de quem a tem como língua materna ou a escolhe com todo direito como veículo preferente de expressom, entendimento e comunicaçom.
Como ponto de partida, estabeleçamos umha série de premissas:
1) Todas as línguas oficiais no Estado som igualmente espanholas e merecedoras de protecçom institucional como património compartilhado, mas só umha delas é comum a todos, oficial em todo o território nacional e portanto só umha delas -o castelhano- goza do dever constitucional de ser conhecida e da presunçom consequente de que todos a conheçam. Isto é, há umha assimetria entre as línguas espanholas oficiais, o qual nom implica injustiça (?) de nenhum tipo porque em Espanha há diversas realidades culturais mas só umha delas é universalmente oficial no nosso Estado democrático. E contar com umha língua política comum é umha enorme riqueza para a democracia, ainda mais se se trata de umha língua de tanta afinco histórico em todo o país e de tanta vigência no mundo inteiro como o castelhano.
2) Som os cidadaos quem tenhem direitos lingüisticos, nom os territórios nem muito menos as línguas mesmas. Ou seja: os cidadaos que falam qualquer das línguas cooficiais tenhem direito a receber educaçom e ser atendidos pela administraçom nela, mas as línguas nom tenhem o direito de conseguir coactivamente falantes nem a se impor como prioritárias em educaçom, informaçom, rotulaçom, instituiçons, etc... em detrimento do castelhano (e muito menos se pode chamar semelhante atropelo de "normalizaçom linguística").
3) Nas comunidades bilingües é um desejo encomiável aspirar a que todos os cidadaos cheguem a conhecer bem a língua cooficial, junto à obrigaçom de conhecer a comum do país (que também é a comum dentro dessa comunidade, nom o esqueçamos). Mas tal aspiraçom pode ser somente estimulada, nom imposta. É lógico supor que sempre terá muitos cidadaos que prefiram desenvolver a sua vida quotidiana e profissional em castelhano, conhecendo só da língua autonómica o suficiente para conviver cortesmente com os demais e desfrutar no possível das manifestaçons culturais nela. Que certas autoridades autonómicas almejem como ideal conseguir um máximo teito competencial bilingüe nom justifica decretar a língua autonómica como veículo exclusivo nem primordial de educaçom ou de relaçons com a administraçom pública.
Convém recordar que este tipo de imposiçons abusivas dana especialmente as possibilidades trabalhistas ou sociais dos mais desfavorecidos, recortando as suas alternativas e a sua mobilidade.
4) Certamente, o artigo terceiro, alinha 3, da Constituiçom estabelece que "as diferentes modalidades linguísticas de Espanha som um património cultural que será objecto de especial respeito e protecçom". Nada cabe objectar a esta disposiçom tam generosa como justa, proclamada para acabar com as proibiçons e restriçons que padeciam essas línguas. Cumprido sobradamente hoje tal objectivo, seria umha fraude constitucional e umha autêntica felonia utilizar tal artigo para justificar a discriminaçom, marginaçom ou minusvaloraçom dos cidadaos monolingües em castelhano em algumha das formas dantes indicadas.
Portanto os abaixo assinantes solicitamos do Parlamento espanhol um regulamento legal do rango adequado (que se for o caso pode exigir umha modificaçom constitucional e de alguns estatutos autonómicos) para fixar inequivocamente os seguintes pontos:
1) A língua castelhana é comum e oficial a todo o território nacional, sendo a única cujo entendimento pode ser suposta a qualquer efeito a todos os cidadaos espanhóis.
2) Todos os cidadaos que o desejarem tenhem direito a ser educados em língua castelhana, seja qual for sua língua materna. As línguas cooficiais autonómicas devem figurar nos planos de estudo de suas respectivas comunidades em diversos graus de oferta, mas nunca como língua veicular exclusiva. Em qualquer caso, sempre deve ficar garantido a todos os alunos o conhecimento final da língua comum.
3) Nas autonomias bilingües, qualquer cidadao espanhol tem direito a ser atendido institucionalmente nas duas línguas oficiais. O qual implica que nos centros oficiais terá sempre pessoal capacitado para isso, nom que todo servidor público deva ter tal capacitaçom. Em locais e negócios públicos nom oficiais, a relaçom com a freguesia numha ou ambas línguas será discrecional.
4) A rotulaçom dos edifícios oficiais e das vias públicas, as comunicaçons administrativas, a informaçom à cidadania, etc... em ditas comunidades (ou nas suas zonas qualificadas de bilingües) é recomendável que sejam bilingües mas em todo caso nunca se poderám expressar unicamente na língua autonómica.
5) Os representantes políticos, tanto da administraçom central como das autonómicas, utilizarám habitualmente nas suas funçons institucionais de alcanço estatal a língua castelhana o mesmo dentro de Espanha que no estrangeiro, salvo em determinadas ocasions características. Nos parlamentos autonómicos bilingües poderám empregar indistintamente, como é natural, qualquer das duas línguas oficiais.
Assinaturas (ordem alfabética): Mario Vargas Llosa, José Antonio de la Marina, Aurelio Arteta, Félix de Azúa, Albert Boadella, Carlos Castilla del Pino, Luis Alberto de Cuenca, Arcadi Espada, Alberto González Troyano, Antonio Lastra, Carmen Iglesias, Carlos Martínez Gorriarán, Jose Luis Pardo, Alvaro Pombo, Ramón Rodríguez, Jose Mª Ruiz Soroa, Fernando Savater.
Fonte: Portal Galego da Língua.
Publicada por
de olho
à(s)
09:33
0
comentários
Etiquetas: Institucional
segunda-feira, 23 de junho de 2008
[Vieiros] “Unha iniciativa fundamental”
Carlos Calhom
Esta sexta feira pasada lembrarase nos anais da historia da nosa cultura. Tras ano e medio de arduo traballo e xenerosas dotacións orzamentarias, a Secretaría Xeral de Política Lingüística (SXPL) presentou as primeiras conclusións do seu Observatorio da Situación da Lingua Galega, encargado de realizar inquéritos e grupos de discusión para analizar o que o seu propio nome indica.
O estudo achega novidades de grandísimo relevo, nas que nunca ninguén reparara anteriormente, como a presenza marxinal da lingua do país nos medios de comunicación, na Axencia Tributaria, nas forzas de seguranza do Estado, na administración de xustiza… É comprensíbel que a SXPL non puidese actuar até o de agora en ningún destes campos, porque esta información era fatalmente ignorada. Por fortuna, xa se anunciou que este proxecto permanecerá no tempo e axiña teremos máis estatísticas fresquiñas. Os sociolingüistas do futuro agradecerán estes valiosos detalles sobre como se van apagando as constantes vitais dun idioma. Unha “radiografía sistemática”, como dixo a titular da SXPL, que financia a observación e, cautelosa, segue as indicacións do presidente da Xunta para que non se lle leven menciñas ao doente.
O estudo é totalmente rigoroso e imparcial, como o demostra que a empresa a quen llo encargou a SXPL nin tan sequera ten opción de galego no seu web, no cal por certo está pendurada a páxina deste agardado Observatorio. Non caiamos, porén, na crítica fácil: xa no propio estudo indican que o uso deste idioma nos webs empresariais é máis ben tirando a anecdótico.
Mais non todo é ver o vaso medio baleiro. Nesta investigación conclúese tamén que o ensino non universitario ten un “índice de normalización lingüística” do 88% e o universitario do 72%. Mágoa que esas cifras non coincidan cos datos dos propios centros, que se non a festa sería rachada. A Universidade da Coruña, por exemplo, expuxo este curso que só o 8,9% do seu profesorado ministra as aulas en galego. Xa sei que 63 puntos porcentuais arriba ou abaixo tampouco mudan moito a cousa, mais chamo a atención sobre o tema porque todo ten unha explicación metodolóxica fascinante. Resulta que o estudo da SXPL sobre a situación do galego no ensino pasa por alto unha variábel: a lingua en que se dan as clases. Mais non quero con isto facer unha crítica destrutiva, pois como é sabido non é esa a principal actividade nin función de escolas, institutos e facultades, que ocupan o seu horario noutros asuntos.
O estudo segue co alento optimista en moitos outros ámbitos, como a avaliación da propia Xunta e da administración local, que conseguen un 78% neste “índice de normalización lingüística”. Seguro que en ambos os casos é froito do incansábel e sempre pouco recoñecido labor da SXPL. Sinalan tamén que a atención oral do funcionariado nestas dúas administracións é case sempre en galego, un dato a verdade bastante superfluo, pois xa é algo que todo o mundo sabe e pode observar cando ten que facer calquera xestión.
Perante tan magnífico traballo e plausíbel acción política para a extensión social do galego, eu só quero pedirvos dúas cousas. A primeira, que non confundades o Observatorio da Situación da Lingua Galega co Observatorio de Dereitos Lingüísticos; a segunda, que non vos riades, porque o conto é triste.
Fonte: Vieiros.
Publicada por
de olho
à(s)
02:10
0
comentários
Etiquetas: Institucional, opiniom
sexta-feira, 20 de junho de 2008
[Vieiros] A Policía fala pouco galego; os medios de comunicación, máis ben nada

As Forzas de Seguridade, a Axencia Tributaria e mais a Xustiza son os eidos públicos onde menos se emprega. Na prensa, as cifras son mesmo peores.
Os sectores públicos que utilizan en menor medida o galego son a Policía Nacional, con 25,93 puntos sobre 100, seguida da Axencia Tributaria, con 27,9, e a Administración de Xustiza e mais a Garda Civil, con 9,6 puntos ámbalas dúas. Estes son algúns dos datos que se desprenden do último estudo realizado polo Observatorio da Lingua Galega, pertencente á Secretaría Xeral de Política Lingüística.
O informe tamén subliña o baixo índice do uso do galego no mundo das finanzas, o comercio e maila empresa privada, onde os datos non chegan aos 34 puntos. Pola contra, os sectores que rexistran un emprego da nosa lingua maior son a Educación e mais a Administración. O maior índice acádao o ensino non universitario (con 88 puntos sobre 100), seguido do universitario (71,98 puntos), a Xunta (78, 16), a Administración Local (72,28) e as entidades estatutarias galegas (85,91).
O informe baséase no estudo de 7.500 enquisas e 22 paneis de escoita, ademais da análise da rotulación e das comunicacións ao exterior, a utilización do idioma polo persoal, os criterios lingüísticos, o uso interno e a documentación.
Medios de comunicación
Outro dato negativo refírese á utilización do galego nos medios de comunicación. Malia as subvencións para fomentalo, o estudo revela unha escasa presenza da lingua do país tanto en medios escritos, como na radio ou na televisión.
Se falamos de xornais, os seis de máxima difusión en Galiza só empregaron o galego para o 6,5% dos seus textos, correspondendo á publicidade un 14,7%, e ás noticias só un 4,6%. A radio só adica ao galego un 20% do seu tempo semanal, e a televisión non destina máis dun 65% do seu espazo publicitario das desconexións para Galiza.
Fonte: Vieiros.
Publicada por
de olho
à(s)
20:10
0
comentários
Etiquetas: Institucional
quinta-feira, 19 de junho de 2008
[Vieiros] Lingua de estado fronte a lingua de orixe
O Comité de Rexións da Unión Europea aproba un dictame de fomento do multilingüismo.
A Unión Europea pretende que non se equipare o concepto de lingua de orixe ao de lingua oficial do Estado. Esta é unha das liñas que contén o dictame de fomento do multilingüismo, emitido polo Comité das Rexións, e que finalmente recolleu as enmendas presentadas pola Xunta, entre outras institucións. Entende que é preciso recoñecer a realidade de estados nos que conviven varias linguas oficiais, como ocorre co español.
Ademais, o dictame inclúe a oportunidade de que sexan as administracións locais e autonómicas as que desenvolvan as políticas precisas para fomentar o multilingüismo entre os cidadáns. Ademais do propósito que xa recollía o documento antes de introducir as enmendas, ao obxectivo 1+2, é dicir, aprender dúas linguas ademais da oficial, inclúese agora a posiblidade 2+2 para aqueles territorios que conten con dúas linguas oficiais.
Doutra banda, o documento tamén lles recomenda a estes territorios que creen un foro local propoio sobre multilingüismo e proponlles que se tomen as iniciativas necesarias para a sensibilización e motivación da poboación neste eido.
Fonte: Vieiros.
Publicada por
de olho
à(s)
20:21
0
comentários
Etiquetas: Institucional
segunda-feira, 16 de junho de 2008
[Vieiros] Galicia versus Galiza

Num artigo anterior a este falava eu de como tudo que é galego tem necessariamente que ser espanhol; agora venho de dar um passo mais à frente na minha hipótese, e logo de ter feito umas observações que vou partilhar aqui, afirmo que a relação espanhol-galego é muito mais complexa do que eu tinha antecipado e que hoje posso afirmar que... “tudo o que é espanhol é, ou é susceptível de ser, galego”.
Já o afirmava a famosa frase da Galicia Vil “el castellano es tan gallego como el gallego”
Bom, as minhas observações começaram um dia que eu passava por diante duma televisão na que se estava a ver uma série chamada “Padre Casares”. Logo de observar que nem os padres nem os que faziam de gente na série tinham nenhum feitio que eu pudesse identificar como da nossa cultura... mais bem tudo me parecia uma cópia de qualquer outra cousa... fui informada pola minha filha de que a tal série tinha arrancado com os moços do lugar a querer botar um porco (referindo-se a um dos do cortelho, e não a um de duas pernas, como muitos puderam estar a pensar) do campanário em baixo, e com o cura a o evitar...
A mim lembrou-me o porquinho de São António, que ia de porta em porta com um chocalho e cada dia seu vizinho lhe botava de comer... até que estava cevado e então o senhor cura chapava-o... Bom, pois até esse dia, o dia da tal série da TVG, esse de São António era o único porco, dos do cortelho vá, que eu tinha relacionado com a Igreja...
O assunto do campanário também me lembrou ter ouvido que lá na profunda Espanha castelhana há um lugar onde diz que tiram uma cabrita dum campanário em baixo, não sei bem para celebrar que cousa. Eu então compreendi que a tal série da TVG estava a trabalhar no projecto que eu chamo “cultural global” que consiste em conseguir que tudo aquilo que é espanhol seja também galego; e nessa série se demostra que o trabalho se pode fazer não só para o futuro, que parece bem mais fácil, senão que também para o próprio passado... se algo foi espanhol, tem necessariamente que poder ter sido galego...
Se, passados os primeiros escrúpulos, somos capazes de aceitar que nalguma aldeia das nossas alguma vez se pôde ter botado a um bichinho de um campanário em baixo, estaremos mais cerca dessa transformação total... alguns passos já se levam dado nesta direcção... e eu não vou mencionar aqui o que todos bem sabemos e nos está a bater nas ventas mesmo.
E já agora tenho que falar de Pol Pot, que surpreendentemente também aparece numa série da tal TVG, e esse sim que também não é porco nosso, nem mesmo é de muita conhecia. O porco de aqui, o único porco, que até teria pontuado bem alto no “galegómetro” é um que nascera em Ferrol de Si Mesmo, e que por acaso, por ser galego demais, ou tirano demais, não é incluído na série essa das quintas-feiras onde botam o clube dos ditadores infames.
Pois sim, assim é como está tendo lugar a transformação de tudo... e quando algo é galego demais e por tanto com dificuldades para caber dentro da Espanha, pois se elimina e prontos. Por exemplo, os actores que façam de galegos não devem ser (de poder-se evitar) galego-falantes, porque têm demasiado sotaque (apague-me aí ese seseo, hombre de dios, que se le nota a las leguas que es usted de la Cuesta de la Muerte)... Ou como um amigo meu de Lugo que também tem sido mal mirado às vezes na TVG por ter um jeito de falar que parece mais galego do necessário...
Mas tudo isto não foi inventado pola TVG, eles adoptaram esse estilo mas eles não o inventaram; não, isto já vem dos anos dourados de Hollywood, daqueles clássicos onde os índios também não serviam para fazer de índios, e usavam actores brancos tingidos, ou por vezes botavam mão dos mexicanos que dissimulavam algo melhor a cor.
E isto que eu vinha observando desde há algum tempo foi-me confirmado definitivamente polos últimos acontecidos que envolvem a Real Academia Galega e o nome do nosso país; que por ser Galiza um chisco galego demais, e portanto ter dificuldades para poder ser visto como espanhol, pois se reverte o processo e já está; se faz o espanhol ser galego e assunto ressolto... isto é como o conto de Mahoma e montanha.
Depois de assumido isto “Galicia” é tão galega (até haveria que dizer “gallega” para manter a coerência, não é?) como “Galiza”, que diria o outro; e com isso a RAG põe a “puntilla”, que já agora devo dizer que aqui não vai em referência àquelas pontilhas de encaixe com as que nossas mães nos tapavam a cara quando crianças para correr o entroido o dia da mascarada... não, não é isso, isso era antes, foram tempos... aqui “puntilla” refere-se a uma cousa afiada tipo faca pequeneira com a que nesses lugares da Espanha profunda, por ai por onde atiram animais dos campanários em baixo, espetam na cabeça a algum animal nalgum de seus rituais, e é bom nós irmos-nos acostumando a esse instrumentinho, pois algum dia, como tudo, por força, terá de ser galego.
Fonte: Vieiros.
Publicada por
de olho
à(s)
02:07
0
comentários
Etiquetas: Institucional, opiniom
quarta-feira, 11 de junho de 2008
[Vieiros] O Consello da Cultura e a Mesa defenden o uso de "Galiza"
O PPdeG presentará unha iniciativa parlamentaria solicitando que só se utilice o término "Galicia".
Logo de facerse público o comunicado da Real Academia Galega, onde a institución recupera a reflexión xa realizada anteriormente ao respecto da denominación "oficial" do país, representantes do Consello da Cultura pronunciáronse este martes ao respecto. Así, Ramón Villares, presidente do Consello, e Henrique Monteagudo, coordinador da sección de Lingua, coincidiron en defender a utilización da forma "Galiza" como palabra "lexitimamente galega" e "recuperada no galego contemporáneo". Na opinión dos dous expertos, deberan poder usarse indistintamente.
Tamén desde a Mesa pola Normalización Lingüística defendía este martes o topónimo "Galiza" como forma "lexítima" e "válida" o voceiro do colectivo na área da Coruña e presidente da Mocidade pola Normalización Lingüística, Fran Rei, quen recordaba que a "normativa oficial da lingua" que está vixente estabelece que os dous topónimos "son válidos" e entende que "Galicia" como "denominación oficial do país" é máis dende un punto de vista "político" que "lingüístico".
"Galiza é unha denominación histórica do país" cun uso literario suficientemente documentado xa "en textos medievais" e empregada na época na que o galego "era lingua de uso normal" en todos os ámbitos da sociedade". O representante da Mesa lembrou que, "do mesmo xeito que durante moitos anos o estivo a palabra "gallego" en vez de "galego", segue sendo preciso recuperar voces que foron castelanizadas co paso do tempo".
Por outra parte, o PP cualificou o uso indistinto no Goberno dun outro término de exemplo da "descoordinación do bipartito". O deputado Ignacio López Chaves interpretou que a aposta das consellarías do BNG pola expresión "Galiza" é un "pulso" ao presidente da Xunta e anunciou a presentación dunha iniciativa en favor do uso exclusivo de "Galicia".
Publicada por
de olho
à(s)
20:25
0
comentários
Etiquetas: Institucional

