Mostrar mensagens com a etiqueta entrevistas. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta entrevistas. Mostrar todas as mensagens

domingo, 19 de outubro de 2008

[ANT] Entrevista com Corina Porro 'Impoñer o galego é ir contra o galego'

Entrevista com a dirigente do PP em A Nosa Terra (19.10.2008 | 08:27)
Xan Carballa. A senadora do PP Corina Porro, sostén que todo galego debe ter a obriga de coñecer o galego pero entende que se dá unha imposición no ensino.


Pensa que o galego debe ter os mesmos dereitos que o castelán?

Afortunadamente temos dous idiomas e o galego toda persoa que viva en Galicia debe ter a obriga de coñecelo e, libremente, cada cidadán sen imposicións falar o que lle pete. ¿Isto quere dicir que teñamos que dar o 90% das asignaturas en galego?

Ningún informe oficial nin estadística dá ese dato.

En moitísimos centros concertados danse todas as asignaturas en galego menos ximnasia e relixión, por exemplo nos Xesuítas en Vigo. Estou en contra do Decreto do Ensino porque hai asignaturas científico-técnicas, como poden ser as matemáticas, nas que non pode haber imposición, porque limitas os alumnos cando van fóra. A imposición provoca rexeitamento en persoas que terían que amar o idioma da súa terra.

Daquela considera que está en perigo o castelán en Galiza, como anunciou o Manifesto en Defensa de la Lengua Común?

Iso sería unha manipulación do que penso. A miña neta desde cativiña vive rodeada dos libros dos Bolechas e doutros en galego. Eu mesma tentei perfeccionalo, leo a poesía galega e nas miñas intervencións institucionais úsoo. O que digo é que a imposición vía decreto é mala para o galego e para a nosa cultura, porque provoca rexeitamento. E non falo de porcentaxes, senón da libertade dos pais para escoller a lingua na que escolarizar os fillos. E tamén de igualdade nas relacións dos cidadáns coa administración –deben ir todas as comunicacións nas dúas linguas cooficiais–; co comercio, aos que non debe impoñerse a rotulación en galego e que iso lles condicione as axudas. Hoxe hai investigadores competentes aos que non se lle admiten traballos na Xunta ou lle rebaixan a puntuación por non estar feitos en galego. Isto é inxusto.

Fonte: A Nosa Terra.

Ler mais...

quarta-feira, 15 de outubro de 2008

[ANT] 'O galego é un idioma que vende no audiovisual'

Guionista e produtor, Carlos Ares (A Coruña 1966) é un dos coordinadores do Foro Academia Aberta 2008, organizado pola Academia Galega do Audiovisual, que se está a celebrar dentro do XIII Festival de Cine Internacional de Ourense. Baixo o lema 'A lingua fendida', o debate xira ao redor da presenza do galego no audiovisual.

Cal é a realidade do galego no audiovisual?

Este ano hai en cartel 8 películas con versión orixinal en galego, unha cifra que non se acadaba nos últimos anos. Na xornada de onte do foro, dábanse cifras da película rodada en catalán máis vista no 2007. Acadou 37.000 espectadores. En Galiza, Pradolongo, de Ignacio Vilar, superou os 50.000 espectadores. Hai que ter en conta que Catalunya ten o dobre de habitantes que Galiza. É dicir, a situación estaba mal, pero empeza mellorar. O que temos que conseguir é que sexa habitual acadar 50.000 espectadores para unha película en galego. No que se refire a televisión, a TVG é a televisión autonómica que máis se ve no Estado e hai días que é líder de audiencia fronte ás cadeas estatais.

Até que punto condiciona o idioma?

Os cidadáns somos moi cómodos. Temos costume de ver as películas dobradas no Estado fronte ao que acontece en Portugal. É difícil colocar o cine en galego e chegan poucas películas francesas, vascas, catalás... Debería haber máis axudas para o subtitulado e a dobraxe pero tamén para a distribución, que é outro dos nosos grandes problemas.

Existe conciencia para os produtores de que o galego é importante ou para eles é máis ben un factor que dificulta ou facilita o financiamento e explotación da obra?

Hai de todo, pero polo xeral non existe moito cariño polo idioma por parte dos produtores.

Aféctalle o conflito da lingua aos profesionais da industria do cine?

Aféctalle, si, pero temos que comprender que o galego é unha lingua que vende cando nos referimos ao audiovisual, tanto no cine, como na televisión ou na publicidade.

Fonte: A Nosa Terra.

Ler mais...

segunda-feira, 7 de julho de 2008

[Público] "El manifiesto lo organizan los mismos que usan a ETA para hacer campaña"

El escritor Juan José Millás critica duramente el proyecto para imponer el castellano y cree que sólo es una maniobra política

El escritor Juan José Millás considera el 'Manifiesto por la lengua común', promovido por un grupo de intelectuales, entres ellos, Fernando Savater o Mario Vargas Llosa, "una maniobra política" organizada por "los mismos" que, en su momento, "cogieron la bandera o el terrorismo para hacer campaña".

Millás hizo estas declaraciones durante los cursos de Verano 2008 de la Universidad Complutense en El Escorial, donde inauguró las jornadas 'De promesas a consagrados. Literatura en el siglo XXI'. "Es un tema que no me interesa absolutamente nada", indicó, en referencia al texto en defensa del castellano, para calificarle como un instrumento político.

De hecho, manifestó su "sorpresa" por el "follón que se ha armado" cuando el documento, afirmó, "sólo" es secundado por 100.000 firmantes, cifra que calificó de "insignificante". "Es una cifra insignificante, sobre todo cuando se toca un tema tan visceral como es el anticatalanismo en España", apostilló, para matizar que, a su juicio, estos asuntos funcionan tan "bien" que "tendría que haber recogido, por lo menos, siete millones" de rúbricas.

"Su repercusión ha sido prácticamente nula", consideró, para ironizar con que el boicot contra el cava catalán, organizado hace tres años, "funcionó mejor". Dicho esto, apoyó la buena salud del castellano, como pone de relieve, en su opinión, "los millones de hablantes" con los que cuenta a nivel internacional.
Apoyo al decálogo

Millás, que participó en una mesa redonda sobre el estado de la literatura del siglo XXI, se sumó al decálogo dirigido a escritores noveles, enunciado por la directora de la editorial Seix Barral, Elena Ramírez. "Lee mucho, en varios idiomas y en varios géneros; escribe un buen libro; vende bien tu idea, entre agentes editoriales y editores; acepta el 'no' del editor; nunca escuches a la crítica; y escribir es resistir", son algunos del consejos aportados por el documento a los jóvenes talentos. En este sentido, Millás animó a los autores inéditos a enviar su manuscrito en numerosas ocasiones. "Una buena novela se le escapa a una editorial, pero no a diez si tiene calidad", remachó.

Por su parte, el escritor Ricardo Menéndez Salmerón, concluyó, refiriéndose a dicho decálogo: "No tengo peros. Aunque me pregunto si los editores pueden vivir sin escuchar a la crítica o al mercado".

Fonte: Público.

Ler mais...

quinta-feira, 3 de julho de 2008

[El Plural] Diferentes posturas de los intelectuales ante el Manifiesto por la Lengua

Pedro J. ha llevado su cruzada por la Lengua Común hasta las páginas de El Cultural, suplemento semanal de su periódico dedicado a las artes y a las letras. Ocho páginas en las que cincuenta creadores españoles se pronuncian sobre el tema, en un exhaustivo debate cuya finalidad no acabamos de entender. Quizás, además de darle tanto bombo y páginas al asunto, los editores debían prestar atención a las palabras citadas, muchas de las cuales señalan que la cuestión “es un debate estéril que no está en la calle. A mi entender, el ciudadano de a pie está preocupado por la crisis económica y los problemas sociales”, como bien ha señalado Calixto Bieito, director teatral.

a pesar de que el reportaje advierte de que pretende limpiar “de adherencias políticas partidistas”, el susodicho manifiesto, al que se refieren como “en defensa del bilingüismo”, dada la intensa campaña de El Mundo, que ya lleva diez días con el tema, el anuncio resulta tan increíble como exhaustiva la atención dedicada. Este trasfondo político de la cuestión no pasa desapercibido para los consultados, que advierten el hecho de que “desgraciadamente los políticos de este país son especialistas en alejarse de la realidad o lo que es peor, en enmascararla”, según Bieito.

Elminación de otras lenguas
Escritores como Suso de Toro, poetas como Joan Margarit, e historiadores como Julián Casanova encabezan las críticas al texto, con mayor o menor mesura. El más contundente es De Toro, quien acusa al nacionalismo centrista de pretender “eliminar otras lenguas”. “Ya va siendo hora de que los medios de comunicación ofrezcan el contrapunto de los hablantes de gallego, catalán o euskara. También son personas y tienen cosas que contar. Personalmente, vivo entre lenguas y son todas mías, pero entiende que ese nacionalismo pretende eliminar mi lengua gallega”, se queja. “Nuestras cuatro lenguas reconocidas en la Constitución son patrimonio de todos, no sólo de quien las conoce”, apunta.

Defender las “lenguas pobres”
Margarit, por su parte, aboga por la defensa de las “lenguas pobres”, preguntándose “¿por qué a la pobreza en otros ámbitos se la trata con un respeto que a veces roza la ñoñería y, en cambio, en el ámbito del uso de las lenguas la prepotencia (…) ni siquiera se disimula?”.

¿Inglés sí, lenguas cooficiales no?
Casanova se desmarca de la “preocupación por ‘la situación institucional de la lengua castellana’”, remarcando que le parece curioso “que mucha gente se gaste tanto dinero en que sus hijos aprendan inglés (que no aprenden mucho, no obstante), que estemos tan colonizados con anglicismos y barbarismos de todo tipo, pero que, al final, el problema sea el catalán, el gallego o el euskera”.

Por el “español”
Las voces favorables al manifiesto plantean la cuestión como una defensa del castellano, al que algunos denominan español –el caso del filólogo Ricardo Senabre, que dice no hablar castellano, porque no es castellano…-, frente a los nacionalistas. Muchos de sus argumentos parecen “alarmistas”, como se ha referido al documento Gregorio Peces-Barba, histórico constitucionalista. Es el caso del escritor José María Merino, quien denuncia que España tiene una actitud “fratricida” hacia la lengua madre.

Adiestramiento de separatistas
Asimismo, su compañero de oficio, Fernando Aramburu, denuncia los “programas educativos destinados a romper lazos con la nación común, con sus señas y símbolos” para “adiestrar al futuro ciudadano en la doctrina separatista”. Algo a lo que quienes discrepan denominan “el privilegio de ser bilingüe”.

No lo conoce, pero le parece bien

Por su parte, cineastas como Fernando Colomo admiten desconocer “la letra exacta del manifiesto”, pero les “parece bien que se defienda el castellano cuando se cometen abusos”. El historiador Fernando García Cortázar va más lejos, y acusa a la “difusión del vascuence, del gallego o del catalán” de propiciar “verdaderos despropósitos y agresiones a la libertad de los ciudadanos, quemándose dinero de todos y las energías de muchos”. Está claro que, para García, la campaña bestial a favor del tesxto no cuenta como gasto económico/energético.

Causas más importantes
Y como lo bueno, si breve, dos veces bueno, nos quedamos con la capacidad de síntesis del filósofo Javier Sádaba, que en seis líneas ha resumido su postura, con la que muchos, en mayor o menor medida, nos sentimos identificados: “El manifiesto me parece absurdo. Creo que precisamente las lenguas que están en peligro son las periféricas, las llamadas cooficiales y que, sin embargo, el castellano ya está lo suficientemente estimulado. Y creo además que hay otras causas mucho más importantes que merecen nuestra atención”.

Fonte: El Plural.

Ler mais...

quarta-feira, 2 de julho de 2008

[ABC] Antonio Mingote: «Hay que atajar ese desastre estúpido e imbécil de la barbarie nacionalista»


ANTONIO ASTORGA. MADRID
El genial e inagotable talento de Antonio Mingote ilustra en la portada de ABC el «talante» nacionalista de acoso al castellano: tres tipos -agitando una ikurriña, una señera y una bandeira galega- «planean una protesta (los tres en español) por llamar los españoles al español idioma común, solo por crispar, porque los españoles crispan...».

La sensibilidad de don Antonio expresa en esos magistrales trazos lo que es imposible resumir en palabras. Hoy le damos la voz a ellos, los dibujantes, para que hablen sobre el Manifiesto por la Lengua Común: «Por supuesto que lo he firmado -principia Mingote-. Vale la pena adherirse porque es un tema gravísimo que se está tomando con mucha ligereza. Todo lo que se haga en ese sentido es poco. Hay que atajar ese desastre estúpido e imbécil de la barbarie nacionalista. La cosa es tan idiota por parte de los que atacan al castellano que, por su peso, por el natural orden de la cosas, acabará diluyéndose. Llegará un momento en el que no tendrá ningún sentido. Es un ataque feroz de unos imbéciles que trabajan en contra de sus pueblos».
José María Gallego también se une, como el maestro. ¿Su motivo?: «Copie cualquier frase de Cervantes para ser humilde...», concede.
Máximo se enteró del Manifiesto porque «venía en todos los periódicos que leo». Y lo firma: «El artículo tercero de la Constitución -explica el sabio- describe, prescribe y garantiza que el castellano es el idioma común de los españoles. Y al Constituyente no se le ocurrió que pudiera ser atacado. El artículo tercero aplica el mismo respeto y protección a las demás lenguas españolas. Así pues, no parece que sea necesario bordear la redundancia. Ahora bien, si personas sabias y principales dicen que hay que legislar sobre el asunto con más justicia y precisión, ¿quién soy yo para dar la nota? Adhiérome, pues, con la salvedad de que las lenguas suelen campar por libre y los hablantes no digamos».
Pachi & Idígoras matizan que «todavía no nos hemos adherido. En principio parece razonable. Lo estudiaremos. Leeremos las respuestas de los otros humoristas de esta encuesta, que son más sabios que nosotros». Y colorean: «Parece razonable, y evidente, que la lengua en la que todos se entienden sea utilizada por las instituciones para que todos se entiendan. Parece que el manifiesto aboga por la protección institucional de todas las lenguas del Estado, y también esto nos parece acertado. Cuantas más lenguas conozcan las personas, más rico será su pensamiento. Creemos que una de las funciones de los políticos es garantizar la libertad, entre ellas, claro, la lingüística. Algunos de los promotores del manifiesto son sabios». A Julio Cebrián le parece muy bien el manifiesto: «Soy un gallego que adora y habla gallego, idioma musical, pero me eduqué en el castellano. Todas las mañanas leo el Quijote. Mis ídolos son Velázquez y Cervantes. Adoro a Quevedo, a Calderón de la Barca, y el Barroco, que son mitos para mí. El castellano es algo extraordinario, respetando las demás lenguas. Soy un patriota constitucional, y no tengo inconveniente en adherirme».
Importunado en su merecido descanso veraniego, José Manuel Puebla es tajante: «Sí, estoy con el manifiesto. Hay que ser muy catetos para marginar en una región española al segundo idioma más hablado del mundo (sin contar con el chino, que sólo lo hablan ellos)». Y Francisco Martín Morales le secunda: «Me uno al Manifiesto. Es muy bueno que exista una opinión pública, una fuerza ciudadana que cuando los políticos no toman cartas en el asunto reivindiquen lo que es lógico: que la lengua española no se tiene que marginar. Es bueno que ese movimiento no quede subestimado por ningún caciquito autonómico».
¿Este Manifiesto puede generar algún tipo de rechazo por parte de aquéllos que defienden las lenguas autonómicas? Pachi & Idígoras son escépticos: «Seguro. Cualquier asunto encontrará a alguien que lo rechace. Nos extrañaría lo contrario. Hay profesionales en rechazar». Les solicitamos un diagnóstico del castellano, y alzan sus lápices: «Se está fortaleciendo en algunos países y en determinadas zonas de España se va debilitando. Resulta paradójico. Somos partidarios de que las personas se entiendan entre sí. Cualquier iniciativa al respecto nos parece adecuada y cualquier medida para potenciar cualquier lengua, bienvenida -o «benvingut», que es palabra bien bonita-. Si es la lengua en la que nos podemos entender todos, mejor que mejor. A nosotros, que por desgracia no entendemos el catalán, nos hicieron en una tele de Barcelona una entrevista en esa lengua y respondimos un tanto al azar, sin saber muy bien qué preguntaban. Esas situaciones son absurdas y no veo cómo se puede defender así ningún idioma». Sobre la tropelía de que en Cataluña se multe a quienes no rotulen en catalán los carteles de sus locales, Pachi & Idígoras ironizan con salero andaluz: «Aquí, en Torremolinos, Benalmádena, ha habido establecimientos con rótulos en inglés, y a nadie se le ocurrió, afortunadamente, multar a los propietarios. Seguro que los gobernantes de Cataluña pueden esgrimir un buen puñado de razones para multar a los que no rotulan en catalán, pero no se nos ocurre ninguna superior a la de tener libertad para escribir en la casa de uno como estime oportuno».
Y Puebla cree que iba siendo hora de «que reivindicáramos nuestra lengua común. A la chita y no tan callando se recortan libertades y se utiliza la lengua local como medio de exclusión. Podemos seguir impasibles ante la impotencia de unos padres que no pueden matricular a sus hijos en castellano, pero tampoco deberá de sorprendernos cuando miremos en algún mapa de España: Comuna Autónoma de... Las lenguas oficiales deben convivir con la común, los ciudadanos de a pie saben bien cómo hacerlo, pero su clase política no demuestra estar a la altura. No tardará en salir algún lumbreras nacionalista que proponga la promoción a destajo de la natalidad a ver si así se consigue seguir el modelo chino y llegan a ser el cuarto idioma».
Quienes no se adhieren al manifiesto por la lengua común son Julio Rey y Ricardo. Julio Rey explica: «Creo que sinceramente no está amenazado el castellano. No veo esa agresión, entonces ese manifiesto para mí es innecesario en estos momentos». Y Ricardo añade: «Lo he leído, y lo que más me llamó la atención es que tiene una falta de ortografía: lingüístico sin acento. No me puedo adherir a algo que tiene una falta de ortografía... si defiende la lengua. Para mí, se está utilizando políticamente, y no veo esa amenaza como para que sea algo prioritario ahora».

Fonte: ABC.

Ler mais...

[El Mundo] Aragonés se suma al Manifiesto: 'Hay que defender a capa y espada nuestra lengua'

MADRID.- El seleccionador nacional de fútbol, Luis Aragonés, expresó a EL MUNDO su respaldo al Manifiesto por la Lengua Común, el documento en defensa del derecho al uso del castellano promovido por 18 intelectuales y que en ocho días ha conseguido ya la adhesión de más de 84.000 personas. El presidente del Comité Olímpico Español (COE), Alejandro Blanco, y el periodista José María García son otras de las figuras más destacadas del mundo del deporte que en las últimas horas se han sumado a la iniciativa.

Luis Aragonés expresó a este diario su total respaldo a la iniciativa en defensa del castellano, de la cual dijo estar al tanto pese a haber pasado fuera de España las últimas semanas. "Yo soy español y soy un defensor del español totalmente. Soy de Madrid y el madrileño chuleta me encanta, tengo una hija casi de Sevilla y me encanta el andaluz; me gusta cualquier lengua, pero creo que hay que defender a capa y espada la nuestra", afirmó el seleccionador nacional, un día después de regresar a España tras ganar la Eurocopa de fútbol y en mitad de los festejos por el triunfo [durante la jornada la Selección fue recibida por los Reyes y por el presidente del Gobierno].

También con rotundidad, Alejandro Blanco expresó a este diario su respaldo al Manifiesto por la Lengua Común. "En un mundo cada vez más globalizado, sin fronteras y con mercados abiertos es fundamental la comunicación y el entendimiento; y el español hace que millones de seres humanos en todo el planeta nos entendamos en una misma lengua, además de ser una de nuestras señas de identidad", afirmó el presidente del COE.

En la misma línea se pronunció el periodista José María García, quien aseguró sentirse "total y absolutamente identificado" con el Manifiesto por la Lengua Común. "Lejos de cualquier asunto que se ha dicho de politización, esto es algo que nos atañe a todos. Nuestra lengua es como nuestra bandera, la lengua de España y la bandera de España. Respeto todas las otras lenguas, soy asturiano y me encanta el bable, pero la prioridad absoluta es la lengua española", afirmó.

El mundo del deporte ha recibido con gran aceptación la iniciativa en defensa del castellano. Las declaraciones de apoyo al Manifiesto de Aragonés, Blanco y García se suman a las de otras destacadas figuras, entre ellas, Óscar Pereiro, Javier Imbroda, Manuel Martínez, Abel Antón, Gregorio Manzano, Enrique Cerezo o Pedro Delgado. Al margen de las figuras públicas, el Manifiesto por la Lengua Común sigue sumando adhesiones de ciudadanos particulares.

Fonte: El Mundo.

Ler mais...

[ABC] «Los países que, como Bélgica, carecen de una lengua común, la añoran»


MADRID. Fue uno de los fundadores de Basta Ya, luego uno de los creadores de UPyD y ahora uno de los impulsores del Manifiesto por la Lengua Común.

-¿Qué le empujó a apoyarlo?
-La iniciativa fue de Fernando Savater. Me pareció sensacional y pensé que reflejaba un estado de opinión muy generalizado en la sociedad, pero muy poco expresado. Ahí ha residido su éxito. Hemos dado forma a algo que ningún partido político, ni siquiera el PP, había defendido con claridad.

-¿Esperaba tanto apoyo?
-El Manifiesto da voz a mucha gente que no la tiene. Sabíamos que iba a tener una gran repercusión. No exponemos nada que no hayan dicho ya y desde hace mucho numerosos grupos cívicos de Cataluña, País Vasco, Galicia o Baleares. Miles de padres que no pueden elegir la lengua común para la educación de sus hijos. Lo que ocurre en España es de manicomio. Nadie lo entiende.

-¿Y tanta polémica?
-Por parte de los nacionalistas, sí. Es su costumbre ir de víctimas. Aunque su mensaje no deja de sorprender porque se quejan de discriminación pero aseguran que mantendrán sus políticas tendentes a erradicar el castellano de la educación. Lo que no esperábamos era la reacción adversa de los no nacionalistas, de una pseudoizquierda alineada a ciertos medios de comunicación, que no han atacado al manifiesto con argumentos, sino porque lo apoya tal o cual periódico. Se limitan a hablar del derecho a ser educados en euskera, catalán o gallego, pero no dicen nada de los que no pueden ser educados en la lengua común.

-¿Manifiesto politizado?
-Y qué. Es que es una defensa política. No hay que confundir política con partidismo. Defender la lengua común es defender la democracia. Los países como Bélgica, que carecen de una lengua común, la añoran porque todos sus problemas derivan de esa falta. Los ataques contra la lengua común son ataques contra la democracia.

-¿El español está en peligro en España cuando de mejor salud goza en el mundo?
-Es una paradoja que se explica desde los nacionalismos secesionistas. Ellos consideran que si rompen la lengua común, rompen España. Piensan que si consiguen que en sus territorios la gente vea el español como una lengua extraña, les será más fácil que identifiquen a España como un país extranjero. Es lógico que planteen la cuestión en esos términos. Lo que nadie puede comprender es que ataquen el Manifiesto gentes como Zapatero, sus ministros y multitud de autores paniaguados.

-¿Después del Manifiesto qué?
-El siguiente paso es labor de los parlamentarios. UPyD acaba de presentar un proyecto de ley orgánica. Exactamente igual que hicieron los socialistas con la de la igualdad entre hombre y mujer de la que se sienten tan orgullosos. De igual forma nosotros creemos que la cuestión de la lengua discrimina a cientos de miles de personas y no se hace nada.

Fonte: ABC.

Ler mais...

quarta-feira, 14 de maio de 2008

[A Nosa Terra] Xavier Alcalá: 'Se un termo tecnolóxico está vivo en portugués, por que usar o inglés?'

Manuel Vilas. Na súa dupla faceta de escritor e enxeñeiro de Telecomunicacións, Xavier Alcalá será o encargado de dirixir o primeiro Dicionario Galego das Tecnoloxías da Información que se presenta hoxe. Nesta conversa, o autor aposta por aproveitar a proximidade co portugués e tamén critica o labor das administracións en levar a alta velocidade ao rural.

No seu discurso da presentación do Dicionario TIC argumenta que Galiza non participou cun léxico de seu na Revolución Industrial. Estamos a sufrir o mesmo co salto á Sociedade da Información?

Evidentemente, eu incluso diría que estamos a sufrir algo peor. Na Revolución Industrial naceron moitas palabras propias nas linguas latinas, por exemplo 'cambota' para designar o que en castelán se di 'cigüeñal'. O peor é que agora estamos a facer un refrito dun refrito, nin sequera a tomar palabras latinas. Por exemplo, porque usar 'inarámico', que é unha burrada sen sentido, no lugar do máis natural 'sen fíos'? 'Inarámico' vén de 'inalámbrico' que vén do termo inglés 'wireless'.

Deberamos recorrer máis ao portugués para designar os novos termos do ciberespazo?

O primeiro que deberiamos facer é consultar se a forma portuguesa está viva. Se está vivo 'sen fíos' porque usar 'inarámico'? Por que mirar cara á forma inglesa ou a española?

Daquela mellor 'ligazón' ca 'enlace'?

Ligazón por suposto!

Con todo, como vostede di no discurso, os dicionarios non serven para imporlle solucións á xente, especialmente se unha palabra xa é de uso popular; e a rede xa leva uns cantos anos sendo común entre os mozos do país. Estamos aínda a tempo de corrixir a suposta perda de identidade do galego no léxico das novas tecnoloxías?

A escolla dunha palabra e non doutra depende moito da intelección, da facilidade para comprendela. Por exemplo, eu entendo mellor o que quere dicir o termo 'concentrador' que o que se está usar, o 'hub'. En inglés 'hub' designa a tapa da roda, e por analoxía –lugar onde se concentran os radios– empregan o termo nas telecomunicacións. Pero o común dos galegos non ten interiorizado ese significado coloquial de 'hub', daquela estamos a tempo de recuperar 'concentrador'.

Como enxeñeiro de Telecomunicacións que é, como avalía o feito que até tres administracións –o Estado , a través do PEBA, a Consellaría de Industria, coas subvencións a unha ducia de concellos para montar wimax públicas e agora a Deputación de Pontevedra, co seu proxecto de macro a alta velocidade ao rural?

Non se pode facer así. Isto que digo non é só a miña opinión, é o que pensan todos o enxeñeiros. Na planificación de redes é fundamental ter en conta a relación entre capacidade e custo. Despois xa é unha decisión política se se fai a través da rede de R ou de Telefónica, directamente ou subcontratando. Pero necesitas unha planificación global, unha ordenación total, que lles pregunten aos enxeñeiros!

Daquela cal das tres solucións sería a máis axeitada?

Dende o punto de vista técnico, por que non aproveitar a rede de emisores de RETEGAL, que teñen comunicación directa coa maior parte do territorio, para montar unha rede sen fíos?

Fonte: A Nosa Terra.

Ler mais...

segunda-feira, 4 de fevereiro de 2008

[Galicia Hoxe] Alfonso Álvarez Cáccamo, pesimista co futuro da lingua

“Se as cousas seguen así, a desaparición do galego chegará antes que os efectos do cambio climático”, alerta un dos principais renovadores da nosa escrita nos anos noventa.

Alfonso Álvarez Cáccamo (Vigo, 1952) cursou estudos de Filosofía e Letras e de Maxisterio. De vocación literaria tardía, foi un dos renovadores das letras galegas nos noventa. Publicou, entre outras, as novelas, Peito de vimbio (1988), As baleas de Eduardo Reinoso (1990)e O espírito de Broustenac (1996). Tamén publicou libros de relatos como O eco do Ramallón (1992), Xente de mala morte (1993) ou Tecendo panos (2000) e como poeta editou Na flor do vento (1999). É autor da Biografía de Xosé María Álvarez Blázquez (1994) e traduciu ao galego as novelas de seu pai, Na vila hai caras novas e Enchen as augas.

Que é máis que calquera outra cousa Alfonso Álvarez Cáccamo: poeta, novelista, narrador diverso, político non exercente, cidadán do mundo cos seus gustos, virtudes e defectos, quen?

Obviamente, para ser todo o anterior, hai que ser cidadán do mundo e polo tanto, se funciona ben a nosa cabeza e temos sensibilidade e interese polo que nos arrodea, como debe ser, temos que ter interese pola política. Eu son un espectador e un seguidor crítico da Política, con maiúsculas, unha dignísima profesión para a que hai que valer, e eu non vallo. Nunca estiven de acordo con esa división artificial entre novelistas, poetas, narradores, como se utilizásemos cerebros distintos para cada un dos xéneros. Eu son un artista escritor, pero tamén son un artista pintor e un artista intérprete ousado de certos instrumentos musicais, e un artista tallista e miniaturista, e fabrico curiosos reloxos e deseño obxectos? na danza son un desastre e no demais apáñome.

"Na flor do vento", ao meu ver e sentir é un bo libro, porén, a crítica pasou de largo. Por que, Alfonso?

A crítica está no seu dereito de pasar de largo. Ninguén lle pode obrigar á crítica a que critique. Eu non son deses/as, que os hai, que lles envían os seus libriños aos críticos e reseñadores para que falen da súa obra. Tanto me ten que falen como que non. Ademais neste caso non pasou tan de largo. Recibín dúas excelentes críticas de dous especialistas de peso e con criterio: Vicente Araguas e Teresa Seara. Non me podo queixar.

Como narrador a min sempre me pareceches moi lúcido, irónico máis que retranqueiro, pero sempre comprometido co social, coa historia que nos atinxe. "O bosque de Levas" é unha moi bonita novela que incluso foi levada ao cine. "O espírito de Broustenac" parece que tamén pasou desapercibido pola crítica, pero en moitos aspectos, na súa estrutura, sospeito que é unha novela moito máis interesante que "O bosque de Levas". Cal é a túa opinión, imparcial, por suposto?

A miña opinión non pode ser imparcial porque ambas as dúas novelas son froito da miña imaxinación. O Espírito de Broustenac, que foi merecedora do Premio García Barros, ten unha trama moito máis complexa que O Bosque de Levas, e non obstante me costo moito menos traballo escribila. De O bosque de Levas fixéronse dúas edicións nun ano e vendeuse moito máis. Penso que foi moito mellor publicitada e distribuída, en fin, que os editores a tomaron con máis cariño cá outra que é bastante mellor novela. Agora ben, O espírito de Broustenac, que foi traducida ao castelán, de ningunha maneira pasou desapercibida para a crítica, senón que foi a obra miña que máis e mellores críticas recibiu. Con todo, se eu tivese que escoller de toda a miña obra un título, sen dúbida quedaría con Xente de mala morte, da cal se fixeron catro edicións e foi merecedora do Premio Álvaro Cunqueiro.

A memoria cara a atrás? recordas como era e de que ía o primeiro texto que escribiches.

Perfectamente. Foi un poema, en castelán, que sei de memoria, e escribín aos once anos: Tras el cristal sucio de la vieja casa/ contemplo el paisaje de la tarde triste/ de un arcaico pueblo de tierra muy árida/ paisaje uniforme sin un verde simple. Dirijo la vista a uno y otro lado/ sin encontrar eso que tanto yo ansío/ sin encontrar eso que tanto he llamado/ sin encontrar lluvia verde mar o un río. Antes escribira, desde que collín o meu primeiro lapis, moitas outras cousas, a meirande parte delas rotundamente absurdas, pero que me provocaban moita satisfacción cando as lía.

Ti foches tamén cociñeiro antes que monxe?

Nunca fun nin serei monxe. Gústanme demasiado os praceres carnais, entre deles o de comer ben. Por iso fun primeiro cociñeiro mediocre e agora, cociñeiro esmerado. Monxe non, grazas.

Sobre que enfatizas e salientas máis na túa narrativa?

Coido que hai unha constante nela, incluso inconsciente, que é a da denuncia da soidade. Os meus personaxes case sempre son individuos solitarios, bastante absurdos, enfrontados ao mundo, antiheroes, perdedores : Tití, de Peito de vimbio, o malfadado Eduardo Reinoso, todos e todas os/as protagonistas dos contos de Xente de mala morte de Contos mamíferos, de Catapulta, Broustenac, Marcelo de Salas? Case sen querelo, tamén Culebrius, o protagonista dunha novela que está a piques de publicarse, aínda sendo un heroe trunfador, no fondo é unha vítima do mundo que o arrodea.

Es independentista ou procuras un Estado Federal sen máis, loxicamente republicano, claro?

A pregunta ten o seu aquel. E se non fose nada diso? Pois si, resulta que algo diso son. O meu soño sería unha República Federal Ibérica na que os estados soberanos, como Galiza, se asociarían se así o desexara o conxunto da cidadanía.

Marxismo e nacionalismo son conxugábeis, posíbeis, ao teu ver?

Ser marxista é ser de esquerdas, incuestionablemente. Ser nacionalista non significa ser de esquerdas en absoluto, e boa mostra a temos no nacionalismo español rancio e actual ou o que vén sendo a práctica política do PNV, CIU e BNG cada vez máis tendentes á súa dereitización. Todos estes grupos están moi afastados do marxismo. ¿Por que non van ser compatíbeis marxismo e nacionalismo?

Cal é a Galiza que agardas?

O que máis me doe, por enriba de calquera arela política dunha Galiza dona de si mesma, é a perda do idioma. Eu, malia que haxa agora unha corrente de optimismo verbo da recuperación do idioma, son moi pesimista. Se as cousas seguen así, a desaparición do idioma galego chegará antes que os efectos do cambio climático. As porcentaxes de nenos criados e educados en galego que manteñan na adolescencia a lingua materna é decepcionante, sobrecolledora. Semella que o galego é unha lingua para determinados momentos. O incumprimento da pobre Lei de Normalización Lingüística é lamentábel e o papel de certos grupos de profesionais do ensino que propugnan a igualdade de ambas as linguas, incluso con recollida de sinaturas, é dun cinismo tan burdo que dá noxo. É incríbel que sexan xentes ás que se lles supón un alto nivel cultural e que deixen que enfraqueza e morra, con esas actitudes reaccionarias, un tesouro cultural de tan trascendental importancia como é unha lingua. Vivimos nunha sociedade que non logrou superar o autoodio. Antes dábame carraxe, agora só podo sentir vergoña. E os primeiros que dan mal exemplo son os políticos que, parece ser, non teñen tempo de estudar (outros só repasar) o galego e non obstante son capaces de largar parrafadas en inglés se fai falla. As xergas Touriñesa e Feixoense son un insulto ao idioma. A fala Quintaniá é a que máis se semella ao galego.

Este ano se lle dedica a Xosé María Álvarez Blázquez o Día das Letras Galegas. Que tes que dicir?

Que dedicarlle esta homenaxe é de xustiza e algo agardado desde hai anos. Xosé María Álvarez Blázquez foi un excelente poeta e narrador, un investigador, recuperador de textos, cronista, historiador, arqueólogo e editor cunha achega erudita á cultura galega extraordinaria, rigorosa e orixinal. A súa máxima virtude foi a modestia, o traballo silandeiro e gozoso fóra das parceliñas do poder cultural figurón, sen cobadazos para aparecer nas fotos, sen arritmias cardíacas por non ver o seu nome en letras de molde, en fin, sen a vaidade da que fixeron e fan gala bastantes escritores e intelectuais actuais desexosos de figureo paifocoforme.

Chegou a modernidade a Galiza ou estamos agardando por ela?

De verdade que non sei que é iso da modernidade. Se a modernidade é o abandono da cultura e do idioma, o consumismo atroz, trocar o Gaudeamus igitur polo himno ao botellón, a unificación cultural á baixa, os grupúsculos que recollen sinaturas contra o uso do idioma galego nos institutos, a interpretación do Himno Galego ao xeito flamenco, que os Tonechos se mofen dos nosos escritores e escritoras no Día das Letras, que os responsábeis da Televisión Galega o consintan, que non se lles caia ao chan a cara de pura vergoña aos do PP cando critican os demais todo o que eles non fixeron en dezaseis anos e aínda por riba o crean, que os adolescentes non poidan vivir sen móbiles, que non se poida falar en ningún local nouturno por mor da música enlatada, que non se poida cantar xa nas tabernas, que xa se vendan teléfonos móbiles para naipelos, que se ocupe en todos os informativos de todas as canles de radio e televisión máis da metade do tempo para falar de fútbol, que todo o mundo repita as mesmas frases estúpidas como "pois vai ser que non" ou "a pregunta do millón", que siga habendo eses tópicos inxustos e ingratos contra os ensinantes e os profesionais da sanidade, que a xente conduza como canallas, que xa non se usen os intermitentes, que xa non exista a cortesía, que a xente non saúde, que dea ganas de vomitar acender calquera canle de televisión, que só a Radio Galega emita no noso idioma, que só haxa dous periódicos en galego (un xornal e un semanario), que os nenos e nenas pasen horas diarias co messenger e non xoguen aos pinchacarneiros? se a modernidade é todo isto, prefiro volver á Prehistoria.

De tarde en tarde fas certeiras incursións no xornalismo, a que se debe tanta tardanza?

A que ando máis ocupado do que quixera. De todos os xeitos, gustaríame ter unha sección fixa nun xornal porque motivos cotiáns para falar hai de abondo, e cumpriría co compromiso. Nunca o solicitei a ningún director de ningún xornal. O xornalismo de opinión é un xénero moi atraente e francamente meritorio, e en Galiza hai moi bos e boas xornalistas, e algúns excepcionais, na radio, como María Antonia Iglesias. Ás veces ficas abraiado cando comprobas como algúns, que sempre escribiran en galego, se pasaron ao idioma cervantino. Seguramente viste máis, ou pode que iso forme parte da modernidade, ou pode que do autoodio, coa tristísima ilusión de que che lean no Café Gijón.

Que che di "Sonetos del alba insomne"?

Que é un fermoso poemario escrito en castelán polo meu pai e que el nunca viu publicado. Foi unha xenerosa decisión tomada polo Instituto de Estudios Vigueses a da súa publicación xa hai uns anos.

Cal é o teu próximo libro?

No ano 2008 publicarei dous novos libros: a Fotobiografía de Xosé María Álvarez Blázquez que sairá en Xerais, con textos, cronoloxía, pés de fotos e coordinación miña e no que tamén colaboran Manuel Bragado e o meu irmán Xosé María, e unha novela que publicará Galaxia que se vai titular A revolución dos globos: vida de Culebrius. Ademais teño outros encargos menores, como prólogos, nos que ando metido. Hai tres anos que teño a promesa da publicación dun novo libro de poemas, Sebes contra o vento, que dorme nun recuncho da editorial que me prometeu editalo. Agardo telo nas miñas mans antes de que a Parca me leve a ese Lugar sen Nome onde agardo que non vaian algúns que eu me sei.

E si nada fose verdade, Alfonso?

Por sorte, e ás veces por desgraza, todo é verdade. Se non fose verdade, tarde ou cedo, saberíase. O tempo pon a todos no seu sitio, as verdades agroman e florecen, as estatuas de granito convértense en cartón pedra; outras son derrubadas; os falsos, féridos e duros que non nos entenden non, pasarán a ser chacoteiros personaxes que non ocuparán nin as marxes das enciclopedias máis trasnoitadas; os petimetres de mente retorcida formarán parte do po e nin as formigas se acordarán deles; os que coidaban que a rúa era só deles só serán no futuro personaxes do entroido coma o loro Rabachol; só un dos tres bigotes seguirá figurando na Historia: o de Charlot, os outros dous, o de Hitler e o do outro, o amigo de Bush, por fortuna acompañarán o loro Rabachol, e que me perdoe tan notabel e simpática ave, a ave que tisca cañamóns, porque o outro AVE non o verán os meus netos, se algún día os teño.

Fonte: Galicia Hoxe.

Ler mais...

sábado, 2 de fevereiro de 2008

[Vieiros] Entrevista com Xosé M. Sarilhe “Ningún partido ten un interese real pola normalización lingüística”

O ex presidente da Mesa presentou esta semana en Compostelo o libro 'A impostura e a desorientación na normalización lingüística'.

Xosé Manuel Sarille (Lugo, 1956) non ten cancelas na lingua. Este xoves presentou na Gentalha do Pichel (Compostela) o seu último libro: 'A impostura e a desorientación na normalización lingüística', publicado por Candeia Editora. Sarille, que presidiu a Mesa pola Normalización entre 1986 e 1997, dedícase agora ao ensino e ás colaboracións xornalísticas en radio e prensa. Como el mesmo di, con certa retranca, “son un pouco marciano e supoño que o que digo non é politicamente correcto”.

Vieiros: O Estatuto de Autonomía trouxo un recoñecemento legal para a lingua. Aínda así, a perda de falantes foi moito máis acelerada precisamente nas últimas dúas décadas...

X.M.Sarille: Hai un recoñecemento ao mesmo tempo que a sociedade galega sofre unha das maiores transformacións da súa historia. Pasamos de ter un 80% de poboación rural a ser unha sociedade eminentemente urbana. Isto prodúcese en pouco máis de 25 anos. Que é o que ocorre? As cidades marcan as grandes dinámicas de castelanización. Outro factor é que dende os anos 80, cando se aproba a Lei de Normalización Lingüística, até a actualidade o país deixa de ser pobre para pasar a ser rico. Podemos ter déficits pero estamos dentro do primeiro mundo. Estamos diante dun proceso difícil. Galiza é un país rico pero con pouca capacidade para funcionar como sociedade complexa.

- Nos últimos anos houbo un relaxamento na militancia lingüística?

Pasaron moitas cousas. Nos anos 80 moviámonos nunha sociedade onde todos os emisores estaban moi próximos e sobre os que podiamos actuar. Hoxe é unha sociedade moito máis virtual e moito máis diluída. A militancia transformouse porque é moito máis difícil obter uns resultados concretos...Aínda que tamén é certo que hai máis relaxamento.

-O decreto de galeguización é suficiente para inverter a precaria situación do idioma no ensino? O bipartito está a variar as vellas inercias?

O programa do bipartito di que hai que ir á plena galeguización. Pero eu non creo que o Goberno teña unha política lingüística. Non hai interese. Tiñamos un proxecto de decreto á catalana e acabamos nun á balear, pensando que aí se ía sumar o PP. Foi unha torpeza política tremenda. Hai que deixarse de trangalladas porque este decreto nin se vai cumprir. Incluso, naquelas circunstancias, creo que o decreto do PP foi moito máis audaz.

O problema é que non hai un interese real de ningún dos partidos pola normalización do idioma. Non quero dicir que, por exemplo, na militancia nacionalista non haxa compromiso o que digo é que o stablishment do BNG non ten ese interese. Aquí aplícase un ritual nos discursos que non corresponde logo coa práctica real.

-As guerras arredor da normativa dificultaron tamén o proceso de normalización...

A guerra de normativas foi un atranco gravísimo para levar adiante a normalización. Son dúas estratexias antitéticas pero semellantes á hora de enfrontarse: uns que ven a aldea como o paraíso lingüístico e outros que ven na literatura medieval a idade de ouro da lingua. Gástase unha enerxía impresionante e, mentres, ninguén se dá conta das transformacións.

-Cal é a pócema máxica para a normalización?

Eu non a sei. O único que fago neste libro é un diagnóstico. O que si digo é que hai catro problemas que é imprescindíbel solventar: Un compromiso real das forzas que din ter unha maior conciencia; ter unha clase política mellor formada; abordar o problema dunha sociedade global; e a necesidade dunha aproximación, xa non digo gramatical, ao portugués. O que non é lóxico é que non haxa, por exemplo, libros en portugués nas bibliotecas galegas

Esta sociedade ten tres partidos políticos que ensaiaron as súas políticas en concellos, deputacións e Xunta. O resultado foi o que foi. Nos concellos galeguízase o papeleo interno, os letreiros...pero a lingua precisa moito máis. Non hai novos ensaios que pretendan ir máis aló.

Ler mais...